Katedra Geoinżynierii i Gospodarki Wodnej ul.Warszawska 24  31-155 Kraków  +48 12 628 2810 sekretariat-S1@pk.edu.pl

 

 

KATEDRA GEOINŻYNIERII I GOSPODARKI WODNEJ

Politechnika Krakowska

 

KIEROWNICTWO KATEDRY:

 

Ś-1 Katedra Geoinżynierii i Gospodarki Wodnej

 

kierownik
dr hab. inż. Tomisław Gołębiowski, prof. PK
tel: +48 12 628 2810 / 628 2810
budynek W-2,  pok. 225/226

e-mail: tomislaw.golebiowski<at>pk.edu.pl

 

z-ca kierownika

dr inż. Anna Lenar-Matyas
tel: +48 12 628 2848
budynek W-2,  pok. 204

e-mail: Anna.Lenar-Matyas<at>pk.edu.pl

 

sekretariat

Marzena Kozik

tel. +48 12 628 2810 / +48 12 628 2812

budynek W-2,  pok. 227

e-mail: Marzena.Kozik<at>pk.edu.pl
e-mail: sekretariat-S1<at>pk.edu.pl

 

biblioteka i obsługa dydaktyki:

Agnieszka Makuch, referent

tel: +48 12 628 2893

budynek W-2,  pok. 310/310A
e-mail: agnieszka.makuch<at>pk.edu.pl

 


PRACOWNICY:

KONSULTACJE
 

KATEDRA GEOINŻYNIERII I GOSPODARKI WODNEJ

Imię i nazwisko

foto

www

e-mail    <at>=@

telefon

pokój

Pracownicy badawczo-dydaktyczni

dr hab. inż. Tomisław Gołębiowski, prof. PK, kierownik katedry

tomislaw.golebiowski<at>pk.edu.pl

+48 12 628 3197
+48 12 628 2810

225/226

dr hab. Paweł Hachaj, adiunkt

 

Pawel.Hachaj<at>pk.edu.pl

+48 12 628 2851

202

dr hab. Mariola Kędra, prof. PK

 

Mariola.Kedra<at>pk.edu.pl

+48 12 628 2813

217

dr hab. inż. Jadwiga Królikowska prof.PK

 

Jadwiga.Krolikowska<at>pk.edu.pl

+48 12 628 2814

201

dr inż. Katarzyna Baran-Gurgul, asystent

Katarzyna.Baran-Gurgul<at>pk.edu.pl

+48 12 628 2189

221

dr inż. Beata Baziak, asystent

Beata.Baziak<at>pk.edu.pl

+48 12 628 2855

205

dr inż. Marta Cebulska, adiunkt

 

Marta.Cebulska<at>pk.edu.pl

+48 12 628 2085

104/103

dr inż. Tomasz Cichoń, adiunkt

 

tomasz.Cichon<at>pk.edu.pl

+48 12 628 2854

107

dr inż. Izabela Godyń, adiunkt

Izabela.Godyn<at>pk.edu.pl

+48 12 628 2892

105

dr Joanna Korpak, adiunkt

 

Joanna.Korpak<at>pk.edu.pl

+48 12 628 2891

218

dr inż. Anna Lenar-Matyas, adiunkt

 

Anna.Lenar-Matyas<at>pk.edu.pl

+48 12 628 2848

204

dr inż. Krzysztof Muszyński, adiunkt

 

Krzyszfor.Muszynski<at>pk.edu.pl

+48 12 628 2843

106

dr inż. Bernadetta Pasierb, adiunkt

bettka<at>pk.edu.pl

+48 12 628 2083

208

dr inż. Krzysztof Radzicki, adiunkt

Krzysztof.Radzicki<at>pk.edu.pl

+48 12 628 2853

209

dr inż. Bernard Twaróg, adiunkt

Bernard.Twarog<at>pk.edu.pl

+48 12 628 2849

203

dr inż. Agnieszka Grela, adiunkt

Agnieszka.Grela<at>pk.edu.pl

+48 12 628 3133

206

mgr inż. Justyna Durak, asystent

 

j.durak<at>pk.edu.pl

+48 12 628 2844

111

Pracownicy dydaktyczni

dr inż. Marek Bodziony, adiunkt

Marek.Bodziony<at>pk.edu.pl

+48 12 628 2855

205

dr inż. Elżbieta Jarosińska, adiunkt

Elzbieta.Jarosinska<at>pk.edu.pl

+48 12 628 2818

224

dr inż. Leszek Lewicki, adiunkt

 

Leszek.Lewicki<at>pk.edu.pl

+48 12 628 2188(2184)

219/223

dr inż. Karolina Łach, adiunkt

  Karolina.Lach<at>pk.edu.pl

+48 12 628 2864(2844)

111

dr inż. Marta Łapuszek, adiunkt

 

Marta.Lapuszek<at>pk.edu.pl

+48 12 628 2889

212

dr inż. Andrzej Mączałowski, adiunkt

Andrzej.Maczalowski<at>pk.edu.pl

+48 12 628 2188

223

dr inż. Tomasz Siuta, adiunkt

 

Tomasz.Siuta<at>pk.edu.pl

+48 12 628 2188

223

dr inż. Monika Szlapa, asystent

Monika.Szlapa<at>pk.edu.pl

+48 12 628 2851(2894)

202/222

dr inż. Cezary Toś, adiunkt

 

Cezary.Tos<at>pk.edu.pl

+48 12 628 2868

110

dr inż. Małgorzata Ulmaniec, adiunkt

 

Malgorzata.Ulmaniec<at>pk.edu.pl

+48 12 628 2884

110

dr inż. Andrzej Wolak, adiunkt

 

Andrzej.Wolak<at>pk.edu.pl

+48 12 628 2817

211

mgr inż. Katarzyna Kołodziejczyk, asystent

 

Katarzyna.Kolodziejczyk2<at>pk.edu.pl

+48 12 628 2189

221

Pracownicy administracyjno-techniczni:

mgr Andrzej Kowalik, st. specjalista naukowo-techniczny

Andrzej.Kowalik<at>pk.edu.pl

+48 12 628 2084

220

Marzena Kozik, specjalista

 

Marzena.Kozik<at>pk.edu.pl

+48 12 628 2810/2012

227

Agnieszka Makuch, specjalista

 

Agnieszka.Makuch<at>pk.edu.pl

+48 12 628 2893

310/310A

Andrzej Sternalski, st. technik

 

Andrzej.Sternalski<at>pk.edu.pl

+48 12 628 2846

lab.013

Profesor emerytowany

prof. dr hab. inż. Elżbieta Nachlik, profesor senior

Elzbieta.Nachlik<at>pk.edu.pl

+48 12 628 2852

109

prof. dr hab. inż. Zbigniew Piasek, profesor senior

 

 

+48 12 628 2869

4

Prochownicy emerytowani

prof. dr hab. inż. Wiesław Gądek

 

Wieslaw.Gadek<at>pk.edu.pl

+48 12 628 2840

207

dr inż. Jacek Mroczek

 

Jacek>mroczek<at>pk.edu.pl

+48 12 628 2844

111

dr inż. Leszek Zielina

 

lzielina<at>pk.edu.pl

+48 12 628 2868

110A

Doktoranci

mgr inż. Michał Ćwiklik

 

michal.cwiklik<at>gmail.com 

+48 12 628 3066

108

mgr inż. Magdalena Truto   magdalena<at>tutro.net

+48 12 628 2194

222

 


 

Historia Instytutu


W roku 1970 w ramach tworzonej na Uczelni struktury instytutowej powołano do życia Instytut Inżynierii Wodnej, w skład którego weszli pracownicy trzech katedr:

  • Katedry Regulacji Rzek i Budowy Kanałów,

  • Katedry Zapór i Siłowni Wodnych,

  • Katedry Melioracji Wodnych.

Pierwszym dyrektorem został doc. dr inż. Feliks Szwed, pełniący jednocześnie funkcję przewodniczącego Rady Instytutu. W 1974 w Instytucie wyodrębniono następujące zakłady:

  • Zakład Hydrauliki i Hydromechaniki (kierownik: prof. dr hab. inż. Bolesław Kordas),

  • Zakład Hydrologii i Gospodarki Wodnej (kierownik: doc. dr inż. Bolesław Osuch),

  • Zakład Budownictwa Wodnego (kierownik: doc. dr inż. Jerzy Sobczak).

W 1977 r. w związku z rozszerzeniem zakresu działalności naukowo-badawczej i dydaktycznej, Instytut zmienił nazwę na Instytut Inżynierii i Gospodarki Wodnej oraz utworzono Zakład Gospodarki Wodnej (kierownik: doc. dr inż. Józef Fiszer).

W 1980 r. na bazie zespołu prof. dr hab. inż. Zbigniewa Kordeckiego z Wydziału Budownictwa Lądowego utworzono Zakład Podstaw Konstrukcji Budowli Wodnych. W roku 1992 w ramach restrukturyzacji Wydziału, Zakład rozpoczął działalność poza strukturą Instytutu.

W 1991 r. powołano do życia Zakład Systemów i Prognoz Hydrologicznych kierowany przez dr hab. inż. Beniamina Więzika, prof. PK. Pod koniec XX wieku w ramach restrukturyzacji Zakład połączono z Zakładem Hydrologii.

Od roku 2012 zmieniono strukturę Instytutu. Połączono istniejące zakłady tworząc: Katedra Hydrauliki i Hydrologii i Zakład Budownictwa Wodnego i Gospodarki Wodnej

 

We wrześniu 2018 roku struktura całego Wydziału Inżynierii Środowiska uległa zmianie. Instytuty zostały zastąpione Katedrami i Zakładami. Nasz Instytut stał się Katedrą Inżynierii i Gospodarki Wodnej z kierownikiem prof. dr hab. inż. Elżbietą Nachlik

 

W roku 2020 zmieniona nazwę katedry. Od 1 czerwca 2020 nazwa katedry brzmi: Katedra Geoinżynierii i Gospodarki Wodnej
 

Dyrektorzy Instytutu:

1970-1973 doc. dr inż. Feliks Szwed
1973-1975 prof. dr hab. inż. Bolesław Kordas
1975-1978 doc. dr. inż. Bolesław Osuch
1978-1981 prof. dr hab. inż. Bolesław Kordas
1981-1987 doc. dr inż. Bolesław Osuch
1987-1991 doc. dr inż. Józef Fiszer
1991-1993 dr hab. inż. Elżbieta Nachlik prof. PK
1993-1994 dr hab. inż. Beniamin Więzik prof. PK
1994-2000 dr hab. inż. Jerzy Szczęsny
2000-2008 prof. dr hab. inż. Elżbieta Nachlik
2008-2009 prof. dr hab. inż. Jerzy Ratomski
2009-2016 dr hab. inż. Krzysztof Książyński
2016-2019 prof. dr hab. inż. Elżbieta Nachlik

2019- dr hab. inż. Tomisław Gołębiowski

 

Kierownik Katedry

2019- dr hab. inż. Tomisław Gołębiowski, profesor uczelni
 


ONI TWORZYLI HISTORIĘ:

r

Romuald Rosłoński
1880-1956

w

Włodzimierz Roniewicz
1893-1956

s

Zbigniew Kajetanowicz
1898-1973

Fryderyk SCHAEFER
1922-1977

Feliks Szwed
1908-1981

Bolesław Kordas
1933-1981

Stanisław Prokop
1907-1981

Jerzy Sobczak
1922-1987

Wiesław WIELGUS
1920-1985

Mieczysław Zajbert
1909-1997

Edward Golonek
1919-1989

Józef Wołek
1931-...

Piotr Jeż
1940-2001

Janina Konior-Schaefer
1922-2003

b

Bolesław Osuch
1932-2004

 

Antonina Laska
1939-2004

Adam Gawor
1930-2005

h

Henryk Słota
1944-2006

Jerzy Mizgalewicz
1928-2008

Krzysztof Heinrich
1956-2008

h

Stanisław Kowalczyk
1943-2010

h

Tomasz Maczuga
1944-2013

Elżbieta Drużyńska
1952-2014

Adam Kisiel
1944-2014

Zbigiew Kordecki
1925-2015

Józef Fiszer
1925-2015

Stanisław Mazoń
1952-2016

Jacek Stonawski
1937-2017

Elżbieta Kania
1951- 2017

Teresa Konkol
1939-2018

Andrzej Drapa
1938-2018

 

Waldemar Laska

1940-2021

 

Jerzy Ratomski

1941-2021

     



KONTAKT

KATEDRA GEOINŻYNIERII I GOSPODARKI WODNEJ (Ś-1)
Wydział Inżynierii Środowiska i Energetyki
Politechnika Krakowska
ul.Warszawska 24
31-155 Kraków

NIP: 675-000-62-57
tel/fax: +48 12 628 2041
tel: +48 12 628 2810
e-mail:
sekretariat-S1@pk.edu.pl
www.iigw.pk.edu.pl


 

ONI TWORZYLI HISTORIĘ

opracowanie Krzysztof Wojciech Książyński

r

Romuald Rosłoński
1880-1956

Urodzony w Bednarowie k/Kałuszy (Ukraina). Studia wyższe ukończył na Wydziale Inżynierii Politechniki Lwowskiej w 1904 r. W latach 1903–1905 pracował w Katedrze Budownictwa Wodnego Politechniki Lwowskiej. W r. 1904 studiował na Politechnice w Charlottenburgu k/Berlina, latach 1906-1907 był stypendystą ministerstwa w Stanach Zjednoczonych w Columbia University (NY). Pracował przy budowie kolei podziemnej w Brooklynie oraz przy budowie wodociągu nowojorskiego. Po powrocie do kraju studiował geologię na Uniwersytecie Jagiellońskim.

W roku 1913 kierował budową wodociągu miejskiego i kanalizacji miasta Przemyśla. Od 1919 r. był naczelnikiem Wydziału Hydrogeologicznego w Państwowym Instytucie Geologicznym w Warszawie.

W 1909 r. uzyskał doktorat, a w 1925 habilitację na Politechnice Lwowskiej, po habilitacji wykładał hydrologię, a w 1937 r. objął Katedrę Budownictwa Wodnego.

Nominację na profesora zwyczajnego otrzymał w r. 1947. W latach 1945-1951 był kierownikiem Katedry Budownictwa Wodnego II na Wydziałach Politechnicznych Akademii Górniczej. Na Politechnice kierował w latach 1953-1956 Katedrą Budowy Zapór i Siłowni Wodnych.

W dorobku naukowym profesora znajduje się ponad siedemdziesiąt publikacji oraz liczne ważne projekty hydrotechniczne, m.in. projekt zaopatrzenia w wodę Zagłębia Śląsko-Dąbrowskiego, kanalizacji miasta Warszawy oraz zaopatrzenia w wodę Łodzi. Opracował również zagadnienia geologiczne związane z budową zbiorników w Porąbce, Rożnowie, Czchowie, Kozłowej Górze i in.

Był cenionym pedagogiem i wybitnym pracownikiem naukowym, a wielu jego wychowanków zostało profesorami (Z.Kajetanowicz, Z.Mikucki, A.Wieczysty). Był autorem siedemdziesięciu pięciu wartościowych krajowych i zagranicznych publikacji naukowych. Jego prace z zakresu hydrogeologii i kanalizacji zajmują trwałą pozycję w polskiej nauce i technice.

Członek Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, Towarzystwa Naukowego we Lwowie od 1925 r., Towarzystwa Geofizyków Warszawie od 1929 r., Towarzystwa Geologicznego, Polskiego Towarzystwa Politechnicznego. Od r. 1929 członek Komisji Fizjograficznej PAU w Krakowie, w r. 1932 zostaje powołany do Akademii Nauk Technicznych.

Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi (1937), brązowy i srebrnym medalem za długoletnią służbę (1938). W r. 1951 otrzymał Nagrodę Państwową II stopnia.

 

w

Włodzimierz Roniewicz
1893-1956

Studiował na Wydziale Inżynierii Politechniki Wiedeńskiej. Brał udział w I wojnie światowej – od r. 1915 służył w armii austriackiej, w 1916 r. dostał się do niewoli rosyjskiej. Po uwolnieniu z niewoli służył w armii polskiej (1918-1920). Od 1918 r. kontynuował studia na Politechnice Lwowskiej, które ukończył w 1921 r.

Pracę rozpoczął w 1921 r. w Katedrze Budownictwa Wodnego Politechniki Lwowskiej jako asystent, a następnie starszy asystent, W 1933 r. uzyskał stopień doktora nauk technicznych i pracował na stanowiskach adiunkta, potem docenta i zastępcy profesora. Od 1937 (po śmierci profesora Łopuszańskiego) był kierownikiem Katedry. W r. 1940 uzyskał stopień profesora.

Po zakończeniu II wojny światowej brał aktywny udział w organizacji Wydziałów Politechnicznych Akademii Górniczej w Krakowie. W roku 1945 był dziekanem Wydziału Budownictwa Politechniki Śląskiej. Od r. 1946 pełnił funkcję prodziekana, a od 1947 dziekana Wydziału Inżynierii Lądowej i Wodnej Akademii Górniczej. W latach 1952-1953 był prorektorem ds. Wydziałów Architektury, Inżynierii i Komunikacji, zaś od r. 1953 do 1956 pełnił funkcję prorektora ds. nauki. Od roku 1945 kierownik Katedry Budownictwa Wodnego I, a w latach 1953-1956 Katedry Regulacji Rzeki Budowy Kanałów Politechniki Krakowskiej.

Jego dorobek to bardzo liczne prace zawodowo-inżynierskie i projekty obiektów budownictwa wodnego. Zaprojektował i  zrealizował wiele urządzeń melioracyjnych oraz obiektów piętrzących wodę. Autor licznych publikacji naukowych i skryptów, m.in. w 1948 r. skryptu „Hydraulika”. Znaczną część życia poświęcił wzorowo prowadzonej pracy dydaktycznej, organizacyjnej i społecznej. Cieszył się dużym szacunkiem młodzieży i współpracowników.

W latach 1926-1928 był redaktorem Czasopisma Technicznego, organu Towarzystwa Politechnicznego i Ministerstwa Robót Publicznych we Lwowie.

Członek Polskiego Towarzystwa Geofizycznego. Był laureatem Złotego Krzyża Zasługi z 1937 i 1948 roku, Krzyża Kawalerskiego Orderu Odrodzenia Polski (1952), w r. 1955 odznaczony „Medalem 10-lecia Polski Ludowej”. Otrzymał też wiele innych odznaczeń, nagród i wyróżnień wielu instytucji, także Politechniki Śląskiej.

 

s

Zbigniew Kajetanowicz
1898-1973

 

Urodzony w Tyszkowicach w pow. Horodeńskim na Ukrainie. W roku 1917 ukończył Szkołę Oficerską, po wojnie, w 1927 r., uzyskał dyplom inżyniera hydrotechnika na Politechnice Lwowskiej. Następnie przez wiele lat był referentem studiów i projektów wodnych Urzędu Wojewódzkiego we Lwowie. Od 1939 r. kierował Biurem Hydrologicznym, a od 1945 r. Oddziałem PIHM w Krakowie.

Od  1950  r.  związany  z  Politechniką  Krakowską, gdzie wykładał hydrologię i gospodarkę wodną. Doktorat uzyskał w r. 1952, stanowisko docenta objął w 1954, a nominację na profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1961 r.

Od 1956 r. do 1964 r. był kierownikiem Katedry Budownictwa Zapór i Siłowni Wodnych, a w latach 1958–1963 pełnił funkcję prodziekana Wydziału Budownictwa Wodnego.

Był wybitnym hydrologiem, twórcą genetycznej metody obliczeń hydrogeologicznych, specjalistą w zakresie gospodarki wodnej. Organizator i pierwszy kierownik Państwowego Instytutu Hydrologiczno-Meteorologicznego, kierował pierwszymi badaniami zasobów wodnych w południowej Polsce, przewodniczący Polskiego Towarzystwa Geofizycznego.

Autor 20 opublikowanych prac oraz wielu prac naukowo-badawczych, projektów i ekspertyz. Uczestniczył m.in. w pracach trzech Komisji PAN oraz Rady Naukowej Instytutu Budownictwa w Gdańsku.

Do ostatnich chwil życia współpracował z gronem swoich licznych wychowanków.

Za swą działalność był wielokrotnie nagradzany, m. in. odznaczony został Złotym Krzyżem Zasługi.

 

Fryderyk SCHAEFER
1922-1977

Służył jako ochotnik w kampanii wrześniowej i dostał się do niewoli, z której wkrótce zbiegł. W czasie wojny ukończył Liceum
Wodno-Melioracyjne w Krakowie. Pracował na budowie zapory w Rożnowie, odwodnień Kostrza i Tyńca, w Krakowskim Zarządzie Dróg Wodnych i przy budowie elektrowni wodnej w Olczy w Zakopanem. W 1945 r. brał udział odbudowie krakowskiego węzła kolejowego, a następnie w pracował w PIHiM w Krakowie. W 1951 r. ukończył studia na Wydziałach Politechnicznych AGH jako mgr inż. budownictwa wodnego. Od początku studiów pracował jako młodszy asystent, a po studiach jako asystent w Katedrze Budownictwa Wodnego I prof. W.Roniewicza. W 1952 była to już Katedra Regulacji Rzek i Budowy Kanałów, gdzie kolejno był adiunktem, wykładowcą i st.wykładowcą. Od r. 1970 zatrudniony IIW, a następnie w IIiGW. Od 1974 r. był kierownikiem Studium Podyplomowego. Uważany za jednego z najlepszych wykładowców o dużej erudycji i umiejętności jasnego i interesującego przedstawiania omawianych zagadnień. Zajmował się aparaturą – kierował budową laboratorium Katedry, pracował w Wydziałowym Zespole Roboczym ds. rozwoju Wydziału, w Komisji Rektorskiej i Senackiej ds. Aparatury, był rzecznikiem WISiW ds. aparatury. W Instytucie Kierował Zespołem Dydaktyczno-naukowym Regulacji Cieków i Śródlądowych Dróg Wodnych. Wykonał też wiele opracowań dla przemysłu.
Działał w ZNP jako przewodniczący Rady Oddziałowej na Wydziale i delegat ZNP w Radzie Wydziału. W 1956 r. udekorowany Srebrnym Krzyżem Zasługi. Dr hab. inż. Janina Koniar-Schaefer była jego żoną.

 

Feliks Szwed
1908-1981

Urodził się we Lwowie, w r. 1935 uzyskał dyplom inż. hydrotechnika na Oddziale Wodnym Wydziału Inżynierii Politechniki Lwowskiej. Pracę zawodową rozpoczął od realizacji projektów regulacji rzek i potoków, m.in. Czeremoszu w Kutach, Tudowie, Uścierykach i Żabiu, Rybnicy w Kosowie oraz bulwarów na rzece Tyśmienicy w Borysławiu. Kierował też budową śluzy na Panwi i zapory na Brynicy w Józefce na Śląsku. W czasie wojny pracował w Urzędzie Wojewódzkim w Kielcach, m.in. kierując remontami lewobrzeżnych obwałowań Wisły od ujścia Szreniawy do Połańca. W sierpniu 1945 r. został aresztowany w łapance ulicznej w Krakowie i spędził trzy tygodnie w obozie karnym w Płaszowie.
Po wojnie organizował gimnazjum w Prokocimiu, gdzie również uczył matematyki, fizyki i chemii. Od 1946 r. pracował, początkowo jako starszy asystent, w Katedrze Budownictwa Wodnego I Wydziałów Politechnicznych AGH. W roku 1951 został adiunktem, a w 1953 zastępcą profesora Roniewicza i wykładowcą, a od 1961 starszym wykładowcą. W roku 1963 obronił pracę doktorską i w 1967 r. uzyskał stanowisko docenta etatowego. W roku 1973 przeszedł na emeryturę.
Od roku 1953 do był kierownikiem Zakładu Hydrauliki w Katedrze Regulacji Rzek i Budowy Dróg Wodnych, w latach 1956-1970 pełnił funkcję kierownika tej katedry, a następnie od 1970 do 1973 r. dyrektora Instytutu Inżynierii Wodnej. W latach 1953–1957 był prodziekanem Wydziału Budownictwa Wodnego. W roku akademickim 1967/1968 reprezentował w Senacie Wydział Budownictwa Wodnego. Był członkiem wielu komisji Senackich, Podzespołu Budownictwa Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego oraz Komisji Budownictwa, Gospodarki Komunalnej, Mieszkaniowe i Wodnej Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie
Zajmował się zagadnieniami regulacji rzek i potoków, dróg wodnych, gospodarki wodnej rejonów górskich i podgórskich, pozwoleń wodno-prawnych. Opracował 3 skrypty dla studentów Inżynierii Wodnej – Encyklopedyczny kurs budownictwa wodnego, Zarys budownictwa wodnego: Hydrologia, roboty wodne i z T. Wróblewskim Zarys inżynierii wodnej, był autorem licznych publikacji naukowych.
Należał do Krakowskiego Towarzystwa Technicznego, działał w Związku Nauczycielstwa Polskiego i w NOT. Wielokrotny laureat nagrody rektora PK.

 

Bolesław Kordas
1933-1981

Urodzony w Krakowie, ukończył II LO im. J. Sobieskiego, W 1956 r. po studiach na Wydziale Budownictwa Wodnego Politechniki Krakowskiej, podjął pracę w Katedrze Regulacji Rzek i Budowy Dróg Wodnych. W 1961 r. obronił pracę doktorską na Wydziale Inżynierii Uniwersytetu w Belgradzie. Habilitował się w 1966 r. Politechnique de Grenoble, W 1974 r. uzyskał tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego, zaś w 1981 r. tytuł profesora zwyczajnego. W 1979 r. został powołany na członka korespondenta Polskiej Akademii Nauk.
Zainteresowania naukowe Profesora obejmowały dziedziny wiedzy związane z budownictwem wodnym, gospodarką wodną i ochroną środowiska. Był autorem wielu, wykorzystanych w praktyce, opracowań z zakresu matematycznego i analogowego modelowania ruchu wód gruntowych oraz rozprzestrzeniania się w nich zanieczyszczeń. Kierował licznymi badaniami obiektów hydrotechnicznych i komunalnych prowadzonych na modelach fizycznych i analogowych. Pracował nad numerycznymi modelami przepływów w korytach otwartych o dnie stałym i ruchomym.
Był autorem około 70 rozpraw i artykułów naukowych, publikowanych w wydawnictwach polskich i zagranicznych, oraz ponad 120 niepublikowanych opracowań badawczych, opinii i ekspertyz z zakresu hydrauliki, hydrologii i gospodarki wodnej.
Z wielką pasją poświęcił się działalności dydaktycznej. Wykładał na Politechnice Krakowskiej i Warszawskiej. Miał duże osiągnięcia w zakresie kształcenia kadry naukowej. Wypromował wielu doktorantów, sprawował opiekę nad kilkoma dysertacjami habilitacyjnymi.
Równolegle z działalnością naukową i dydaktyczną aktywnie uczestniczył w pracach organizacyjnych i społecznych na rzecz Uczelni oraz innych jednostek związanych z gospodarką wodną. W latach 1970–1972 jako ekspert UN Development Programme opracował plan zagospodarowania rzeki Senegal w zachodniej Afryce. Był członkiem oraz ekspertem wielu krajowych i zagranicznych stowarzyszeń organizacji naukowych.
W latach 1974-1981 był Kierownikiem Zakładu Hydrauliki i Hydromechaniki, w latach 1972–1975 i 1978–1981 dyrektorem Instytutu Inżynierii i Gospodarki Wodnej PK, zaś w latach 1975–1981 pełnił funkcję rektora Politechniki Krakowskiej. Za jego kadencji (w r. 1976) Politechnika Krakowska otrzymała imię Tadeusza Kościuszki.
Za swoją wszechstronną działalność zawodową oraz społeczną otrzymał wiele odznaczeń państwowych, wyróżnień i nagród, m.in. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Komisji Edukacji Narodowej, Złotą Odznakę ZNP, Złotą Odznakę NOT, Złotą Odznakę AZS, kilkanaście medali krajowych i zagranicznych szkół wyższych, odznaki za zasługi dla województw i wielu miast. Za działalność naukową otrzymał wiele nagród resortowych.

 

Jerzy Sobczak
1922-1987

Urodził się w Krakowie, w czasie wojny był aktywnym członkiem krakowskiego oddziału AK „Żelbet”. W 1943 r. został aresztowany i osadzony w obozie koncentracyjnym Oranienburg-Sachsenchausen. Wyzwolony przez Amerykanów w trakcie ewakuacji  obozu, dostał się do szpitala jako ofiara eksperymentów medycznych. Już w lipcu 1945 r. powrócił do kraju, zdał jako ekstern maturę i rozpoczął studia na Politechnice Krakowskiej. Ukończył je w 1951 r. jako mgr inż. budownictwa wodnego. Już w czasie studiów pracował jako projektant w Biurze Projektów Przemysłu Naftowego i równocześnie w Zespole Elektrowni Wodnych Rożnów-Czchów, gdzie kierował służbą hydrotechniczną. Przeniesiony do Przedsiębiorstwa Geologiczno-Inżynierskiego Energetyki w Krakowie został generalnym projektantem budowy zapór i pracował tam oraz w Przedsiębiorstwie Hydrogeologicznym we Wrocławiu do r. 1961. Od 1954 r. związał się z Politechniką Krakowską jako nauczyciel akademicki. W 1964 r. uzyskał stopień doktora nauk technicznych, w r. 1971 został mianowany docentem etatowym. Posiadał uprawnienia hydrogeologiczne.

Jego wykłady dotyczyły głównie budowli piętrzących i elektrowni wodnych, ale również osadników przemysłowych. Wypromował około setki inżynierów na studiach dziennych i zaocznych, a także 4 doktorów. Zorganizował Punkt Konsultacyjny PK w Nowym Targu.

Przez 33 lata nieprzerwanej pracy na PK pełnił m.in. funkcje: prodziekana ds. nauczania i wychowania Wydziału Inżynierii sanitarnej i Wodnej, z-cy dyrektora ds. dydaktyki Instytutu Inżynierii i Gospodarki Wodnej, kierownika Zakładu Budownictwa Wodnego Instytutu Inżynierii i Gospodarki Wodnej. Był członkiem wielu komisji rektorskich.

Prowadził setki badań z dziedziny inżynierii wodnej, hydroenergetyki, hydrogeologii, hydrologii i gospodarki wodnej, oraz geologii inżynierskiej. Brał udział w licznych komisjach przeglądu stanu technicznego zapór, wykonał wiele ekspertyz, m.in. w sprawie katastrof budowli wodnych, projektów i nadzorów wykonawczych. Jest autorem podręcznika Zapory z materiałów miejscowych, skryptów akademickich Zapory ziemne i Osadniki przemysłowe, oraz około 40 publikacji z zakresu budownictwa hydrotechnicznego. Wykonywał fachowe tłumaczenia z języka niemieckiego.

Był członkiem wielu towarzystw naukowych, krajowych i zagranicznych, w tym m.in. Międzynarodowego Komitetu Wysokich Zapór i Komisji Gospodarki Wodnej przy Oddziale Krakowskim PAN. W 1963 został członkiem polsko-niemiecko-czechosłowackiej Komisji Budowy Zagłębia Węgla Brunatnego Bełchatów. Aktywnie działał jako społeczny inspektor pracy w ZNP PK, był członkiem Komisji Rewizyjnej ZBOWiD, a także sekretarzem koła Polskiego Związku Filatelistów.

Został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Medalem Zwycięstwa i Wolności oraz wieloma innymi odznaczeniami państwowymi, resortowymi i samorządowymi.

 

Stanisław Prokop
1907-1981

W latach 1934-38 pracował jako szofer rektora Politechniki Lwowskiej prof. Nadolskiego. Od 1939 do 1941 zatrudniony jako mechanik-kierowca na Politechnice Lwowskiej. W roku 1947 podejmuje pracę laboranta w Katedrze Budowy Dróg Wydziałów Politechnicznych AGH. Od roku 1954 uczestniczył w budowie laboratorium wodnego Wydziału Budownictwa Wodnego, wykazując umiejętności w bardzo szerokim zakresie: murarstwa, stolarstwa, ślusarstwa, mechaniki i elektromechaniki. Zajmował się montażem modeli badawczych, przygotowaniem pomocy dydaktycznych, konserwacją i eksploatacją pomp, pomagał również w dydaktyce. Był przykładem rzetelnego i sumiennego pracownika. W uznaniu wielkiego wkładu pracy odznaczony został Srebrnym Krzyżem Zasługi.

 

Wiesław WIELGUS
1920-1985

Po maturze w 1939 zapisał się na studnia na Politechnice Gdańskiej, nie mógł jednak kontynuować studiów ze względu na antypolskie prowokacje. Zapisał się więc na Wydział Inżynierii Politechniki Warszawskiej i przeżył oblężenie Warszawy. W czasie okupacji ukończył Szkołę Wodno-Melioracyjną w Krakowie i został technikiem wodnym przy budowie elektrowni wodnej na Olczy w Zakopanem. Po wojnie brał udział w organizowaniu Wydziałów Politechnicznych AGH, gdzie rozpoczął studia. W 1952 r. uzyskał dyplom mgr inż. budownictwa wodnego na Wydziale Budownictwa Wodnego PK. Od roku 1949 pracował w Katedrze Budownictwa Wodnego I (prof. Roniewicza) awansując od młodszego asystenta do adiunkta (już w Katedrze Regulacji Rzek i Budowy Kanałów). W roku 1954 opracował drugą w Polsce aparaturę do modelowania elektrycznego przepływu wód podziemnych, a w latach 1951-57 wraz z F. Szeferem opracował projekt i zorganizował Laboratorium Budownictwa Wodnego. W 1973 obronił doktorat w Instytucie Hydrotechniki Politechniki Gdańskiej. Brał udział w wielu pracach badawczych, m.in na temat drogi wodnej górnej Wisły i badaniach modelowych prowadzonych przez Laboratorium BW.
Opracował wiele projektów wodociągów, lewarów, przepustów, odwodnień i regulacji rzek. Jest autorem szeregu publikacji na temat obliczeń hydraulicznych śluz komorowych, koryt zestopniowanych, lewara samoodpowietrzającego, oczyszczania wody, dróg wodnych.
Prowadził wykłady z Regulacji rzek, Dróg wodnych i portów, a także innych przedmiotów na Wydziale Budownictwa Wodnego i na Wydziale Budownictwa Lądowego. W latach 1961-63 wykładał w Wyższej Szkole Rolniczej w Olsztynie. Napisał skrypt nt. dróg wodnych i portów. Wielokrotnie nagradzany za pracę dydaktyczną przez rektorów PK i WSR w Olsztynie.
Pełnił wiele funkcji w komisjach uczelnianych i wydziałowych.
Laureat wielu nagród Rektorskich. Do 1947 przewodniczący Związku Studentów Inżynierii, potem pracował w komisjach ZNP, i jako sekretarz Kasy Zapomogowo-Pożyczkowej. Członek Stronnictwa Demokratycznego, zarządu Stowarzyszenia Wychowanków PK, PCK i NOT.Nagrodzony srebrnym Krzyżem Zasługi

 

Mieczysław Zajbert
1909-1997

Urodzony w Kamienicy Podolskiej k/Częstochowy. W r. 1934 uzyskał tytuł inżyniera hydrotechnika na Wydziale Inżynierii Politechniki Warszawskiej, Doktorat uzyskał w 1964 r., a profesorem został w 1968 r.
Po studiach, które ukończył w 1934 r., rozpoczął pracę w Państwowym Zarządzie Wodnym w Tarnowie, następnie od 1946 r. pracował w Dyrekcji Okręgowej Dróg Wodnych w Warszawie, a w 1947 r. był dyrektorem technicznym PRB „Hydrotrest”. W następnych latach pełnił kolejno funkcje: dyrektora Instytutu Organizacji i Mechanizacji Budownictwa, dyrektora Centralnego Biura Studiów i Projektów Budownictwa Wodnego, dyrektora ds. naukowo-badawczych w Instytucie Gospodarki Wodnej w Warszawie. Od 1967 r. do 1970 r. kierował Katedrą Budowy Zapór i Siłowni Wodnych na Politechnice Krakowskiej.
Jego specjalnością naukową była hydrotechnika i gospodarka wodna. Opublikował szereg artykułów, oraz monografię nt. betonu.
Działalność zawodową realizował również poprzez udział w charakterze rzeczoznawcy w międzynarodowych komisjach ds. ochrony przed zanieczyszczeniem i zasoleniem wód, w komitetach i radach naukowych, również RWPG.
Był członkiem Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Wodnych i Melioracyjnych NOT i Polskiego Komitetu Naukowo-Techniczny NOT
Za swą działalność został odznaczony Medalem Zwycięstwa i Wolności, Odznaką Grunwaldzką, Złotą Odznaką Odbudowy Warszawy, Złotym Krzyżem Zasługi i Orderem Sztandaru Pracy II klasy

 

Edward Golonek
1919-1989

Specjalista w dziedzinie budownictwo wodno-melioracyjnego, w dorobku ma 54 publikacje z zakresu regulacji stosunków wodnych w gruncie oraz wpływu systemów wodno-melioracyjnych na naturalne środowisko, w tym ochrony przeciwpowodziowej. Jest autorem skryptu „Budownictwo Stawowe”. Rzeczoznawca SIiTWiM w zakresie wodnych melioracji, biegły w postępowaniach wodno-prawnych, posiadał uprawnienia budowlane w specjalności melioracje wodne.
W latach 1954-55 pracował w Rejonowym Kierownictwie Robót
Wodno-Melioracyjnych w Krakowie. Ukończył studia na Politechnice Warszawskiej uzyskując tytuł inżyniera Budownictwa wodnego. Nauczyciel Liceum Melioracyjnego, a następnie Technikum Wodno-Melioracyjnego w Krakowie, gdzie wykładał Budownictwo wodno-melioracyjne, Wodociągi, Hydrologię, Hydraulikę, Gleboznawstwo. Pracę doktorską obronił na Wyższej Szkole Rolniczej w Krakowie. Prowadził też wykłady na UJ i na Wyższej Szkole Rolniczej w Krakowie, prowadził projekty i wykłady na Wydziale Budownictwa Wodnego Politechniki Krakowskiej.
Pracę na Politechnice Krakowskiej rozpoczął w roku 1967 jako starszy wykładowca w Katedrze Melioracji Wodnych. Mianowany w roku 1971 na stopień docenta zorganizował stację naukowo-badawczą i dydaktyczną w Wiśniowej. W latach 1988-89 był kierownikiem Zakładu Budownictwa Wodnego Instytutu Inżynierii i Gospodarki Wodnej. W latach 1975/77 był pierwszym zastępcą dziekana, a w kadencjach 1983/84 i 1987/88 pełnił funkcję prodziekana Wydziału Inżynierii Sanitarnej i Wodnej.
Był znanym działaczem społecznym, pełnił wiele funkcji w organizacjach społecznych i zawodowych. Od 1945 członek Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Wodno-Melioracyjnych NOT, w latach 1950-76 członek Zarządu, a od 1953 prezydium. W latach 1959-79 aktywnie działał w Komitecie Budowy Technikum
Wodno-Melioracyjnego w Krakowie. Organizator corocznych nagród im.Roniewicza za najlepszą pracę dyplomową z dziedziny budownictwa wodnego. Członek Rady Narodowej miasta Kraków, ławnik Sądu Grodzkiego.
Otrzymał Srebrną i Złotą Odznakę Honorową NOT, Złotą Odznakę Honorową SITWM, Honorową Odznakę PK, złotą odznaką WRN Za Zasługi dla Ziemi Krakowskiej, Złoty Krzyż Zasługi. Współautor
„Studium kompleksowego programu ochrony przeciwpowodziowej miasta Krakowa” nagrodzonego zespołową Nagrodą Miasta Krakowa.

 

Józef Wołek
1931-...

Urodził się w Winiarach koło Gdowa w rodzinie chłopskiej i do 1945 pracował w gospodarstwie rolnym rodziców. W r. 1944 rozpoczął naukę licealną na tajnych kompletach w Dziekanowicach i Dobczycach, którą ukończył zdając maturę w r. 1949 w Gimnazjum i Liceum im. Jana Matejki w Wieliczce. W 1953 ukończył pierwszy stopień studiów na Wydziale Inżynierii Wydziałów Politechnicznych AGH uzyskując tytuł inżyniera, a w 1955 drugi stopień studiów na Wydziale Budownictwa Wodnego Politechniki, uzyskując tytuł magistra inżyniera budownictwa wodnego. W 1951 zmarł mu ojciec więc musiał podejmować pracę zawodową. W czasie wakacji tego roku pracował jako inspektor nadzoru w Szczecińskim Urzędzie Morskim, gdzie prowadził nadzór przy odbudowie ze zniszczeń wojennych basenów i urządzeń portowych.

W r. 1952 został stażystą, a następnie pracownikiem inżynieryjno-technicznym w Krakowskim Zjednoczeniu Wodno-Inżynieryjnego Budownictwa Przemysłowego i pracował przy budowie kompleksu przeładunkowego surowców dla Huty im. Lenina. Od r. 1953 pracował jako projektant w Biurze Projektów Nowej Huty, a następnie w Wojewódzkim Biurze Projektów w Krakowie.

Od października 1954 rozpoczął pracę na Politechnice Krakowskiej jako asystent, potem starszy asystent w Katedrze Regulacji Rzek i Budowy Kanałów Wydziału Budownictwa Wodnego. W 1964 r. został przeniesiony na stanowisko prowadzącego ćwiczenia, a w 1965 wykładowcy, następnie starszego wykładowcy. W r. 1987 przeszedł na roczny urlop dla poratowania zdrowia, a po nim na rentę inwalidzką II grupy.

Dzięki długoletniej praktyce na budowach i w biurach projektów był dobrym specjalistą w zakresie potoków górskich i prowadził na wysokim poziomie projekty i dyplomy. Prowadził również zajęcia z hydrauliki, hydrologii, budownictwa wodnego i sanitarnego. Był opiekunem grup, lat i domów studenckich.

Pracując na Politechnice kontynuował praktykę inżynierską m.in. jako projektant w Biurze Projektów Wodno-Melioracyjnych w Krakowie. W ramach tej działalności przygotowywał projekt technologiczny laboratorium hydrotechnicznego na WSR w Krakowie i podobny dla Instytutu Budownictwa PK.

Mocno angażował się w prace organizacyjne. Podczas budowy laboratorium budownictwa wodnego w Katedrze w r. 1956 organizował jego wyposażenie wypraszając je w różnych firmach w całej Polsce. Zorganizował składnicę map w Katedrze, która stała się w 1961 podstawą uczelnianej. Przez wiele lat prowadził bibliotekę Katedry. Wielokrotnie był za tę działalność nagradzany przez Rektora.

W swej praktyce inżynierskiej opracował liczne projekty śluz i upustów, przepustów, syfonów i akweduktów dla gospodarstw stawowych, melioracji, nawodnień podsiąkowych, regulacji rzek i potoków. Projektował i nadzorował budowę fundamentów do licznych budowli przemysłowych. Studiował również problemy zabudowy rzek na terenach szkód górniczych.

W młodości działał w ZMW w Winiarach i w Wieliczce, a na studiach w ZMP, a potem w ZSP i ZNP na Politechnice Krakowskiej. Od r. 1967 był członkiem PZPR , a od 1980 również NSZZ „Solidarność”. [www]

 

Piotr Jeż
1940-2001

Absolwent Wydziału Budownictwa Wodnego Politechniki Krakowskiej; całe życie zawodowe związany z Instytutem Inżynierii i Gospodarki Wodnej, w którym przez wiele lat pełnił funkcję zastępcy Dyrektora ds. dydaktyki.
Specjalista w zakresie hydraulicznych badań modelowych, przepływu wód gruntowych oraz regulacji stosunków wodnych.
Dydaktyk oddany młodzieży i niezwykle przez nią ceniony.
Zawodnik, a później aktywny działacz AZS, pomysłodawca i współorganizator Biegu Kościuszkowskiego Politechniki Krakowskiej - imprezy początkowo uczelnianej, a obecnie międzynarodowej.
Urodzony w Mielcu. Studia ukończył w 1965 r. jako absolwent Wydziału Budownictwa Wodnego i od tego czasu nieprzerwanie pracował na Politechnice Krakowskiej. Stopień doktora nauk technicznych uzyskał w 1978 r. Całe życie zawodowe związany był z Instytutem Inżynierii i Gospodarki Wodnej Politechniki. Przez 25 lat pełnił funkcję zastępcy Dyrektora Instytutu, był współtwórcą laboratorium hydraulicznego i jego pierwszy kierownikiem. Był ceniony i bardzo lubiany przez studentów i współpracowników, chętnie służył bezinteresowną pomocą. Brał czynny udział w pracach nad programem studiów, głównie w zakresie specjalności budownictwo wodne i sanitarne.
Specjalizował się w hydraulicznych badaniach modelowych budowli wodnych i ruchu wód gruntowych oraz w szeroko pojętej regulacji stosunków wodnych. Większość zrealizowanych przez niego prac to badania stosowane lub rozwiązania złożonych problemów inżynierskich. Był autorem kilkudziesięciu publikacji, referatów konferencyjnych, ekspertyz i szerszych opracowań badawczych. Od 1996 r. był członkiem Sekcji Fizyki Wody, Komitetu Gospodarki Wodnej PAN.
Od młodych lat działał w Akademickim Związku Sportowym Politechniki Krakowskiej i środowiska krakowskiego. Wiele lat pracował we władzach centralnych Związku w Warszawie. Był pomysłodawcą i współorganizatorem Biegu Kościuszkowskiego Politechniki Krakowskiej, obecnie już o zasięgu międzynarodowym. Udzielał się również w społecznościach lokalnych Ziemi Krakowskiej, miasta, osiedla i parafii.
Za swą działalność dydaktyczną i naukową, a także postawę i aktywną pracę zawodową był wielokrotnie nagradzany przez Rektora Politechniki Krakowskiej. Otrzymał Honorową i Złotą Odznakę Politechniki Krakowskiej. Został uhonorowany Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Medalem Komisji Edukacji Narodowej. Otrzymał też wiele odznaczeń za działalność sportową.

 

Janina Konior-Schaefer
1922-2003

Absolwentka Politechniki Krakowskiej. Początkowo interesowała się hydrauliką i hydromechaniką W późniejszym okresie skupiła swą uwagę i pasję na kształtowaniu odpływu ze zlewni górskiej. Prowadziła badania terenowe potoków, ustaliła stosowne klasyfikacje rodzajów zlewni a także opracowała metody szacowania i określania ilościowego procesu odpływu.
W dorobku posiada 80 publikacji i 40 referatów. Za swą działalność naukową, dydaktyczną, społeczną i organizacyjną została odznaczona Krzyżem Kawalerskim Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi i Medalem XXX–lecia, a także Honorową Odznaką Politechniki Krakowskiej.
Jej wielką pasją życiową, którą zaszczepiła wielkiej społeczności politechnicznej były góry, propagowanie ich piękna i narciarstwo.

Profesor Janina Konior-Schaeferowa. Urodziła się w Wadowicach 10 kwietnia1922 r. Po ukończeniu studiów na Wydziale Inżynierii Lądowo – Wodnej i Mierniczej Politechniki Krakowskiej w 1951r. swoje zainteresowania związała z działalnością katedry Budownictwa Wodnego II Politechniki Krakowskiej, prowadzoną przez ojca hydrogeologii polskiej prof. dr inż. Romualda Rosłońskiego, po którym katedrę przejął prof. dr inż. Zbigniew Kajetanowicz, hydrolog. Hydrauliką i hydromechaniką zainteresowała się bliżej za sprawą Fryderyka Schaefera. Tysiące prowadzonych badań umożliwiły Autorce ustalenie stosownych klasyfikacji rodzajów zlewni i opracowanie metody ustalania procesu odpływu.

Prowadziła badania uzupełniające dotyczące metodyki pomiarów hydrometrycznych a także w zakresie hydraulicznych badań sprawności funkcjonowania urządzeń odprowadzających wodę z systemów odwadniających. Badania swoje łączyła z pracami na potrzeby rozwijającej się gospodarki w szczególności w zakresie oceny zasobów wodnych źródeł i potoków dla zaopatrzenia w wodę obiektów użyteczności publicznej. Wiele prac wykonała w zakresie podstaw melioracji wodnych i odwodnień zakładów przemysłowych. Wyniki badań przedstawiła w blisko 80 publikacjach oraz ponad 40 referatach na międzynarodowych, ogólnopolskich i środowiskowych konferencjach naukowych. Była członkiem Komitetu Gospodarki Wodnej i Komisji Nauk Geograficznych PAN Oddziału Krakowskiego.

Praca ze studentami i prowadzone zajęcia dydaktyczne z przedmiotów: budowle piętrzące, zbiorniki i siłownie wodne, wodociągi i kanalizacje, melioracje wodne oraz hydrologia, odwodnienia miejskie i przemysłowe doprowadziły do wypromowania ponad 120 prac magisterskich.

Jej praca naukowa i dydaktyczna i w konsekwencji osiągnięcie kolejnych stopni naukowych a w roku ???? tytułu naukowego profesora nadzwyczajnego, związane były z Politechniką Krakowską. W latach 1979 – 82 pracowała jako etatowy pracownik w Politechnice Rzeszowskiej.

Życiową pasją profesor Janiny Koniar-Schaeferowej poza wybraną dyscypliną naukową były góry i działalność związana z poznawaniem i propagowaniem ich piękna. Uprawiała wspinaczkę wysokogórską w Europie a także w Azji. Umiłowała szczególnie turystykę narciarską. Swoje zafascynowanie górami i turystyką postanowiła zaszczepić społeczności Politechniki Krakowskiej, znakomicie organizując w ramach działalności w Związku Nauczycielstwa Polskiego Uczelni zimowe obozy narciarskie, które cieszyły się przez około 20 lat ogromną popularnością i powszechnym uznaniem.

Za swą działalność naukową, dydaktyczną a także społeczną i organizacyjną została odznaczona Krzyżem Kawalerskim Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, została też wyróżniona Nagrodą III stopnia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, Medalem XXX – lecia, a także Honorową Odznaką Politechniki Krakowskiej, oraz nagrodami Rektora Politechniki Krakowskiej za działalność naukową i dydaktyczną.

Na emeryturę przeszłą w 1982 roku.  

Skrót: K.K. Snopkowska, na podstawie informacji opracowanej przez: dr hab. inż. Bolesława Osucha  prof. PK lipiec 2004

 

b

Bolesław Osuch
1932-2004

Wybitny specjalista w dziedzinie hydrologii doświadczalnej i regionalnej w obszarze Karpat, uważany był za twórcę tzw. Krakowskiej Szkoły Hydrologii. Był wychowawcą wielu pokoleń polskich hydrotechników i promotorem naukowym doktorów.
Całe życie związany był z Politechniką Krakowską.
Profesor Bolesław Osuch w działalności organizacyjnej na rzecz Politechniki Krakowskiej pełnił wiele funkcji:
- prorektora Politechniki Krakowskiej ds. studenckich,
- dziekana Wydziału Inżynierii Sanitarnej i Wodnej (obecnie Inżynierii Środowiska),
- dyrektora Instytutu Inżynierii i Gospodarki Wodnej,
- kierownika Zakładu Hydrologii.
Był członkiem senackich, rektorskich i wydziałowych Komisji a także ogólnopolskich . głównie dydaktycznych grup roboczych. Był inicjatorem, organizatorem oraz kierownikiem naukowym dwóch cyklicznych międzynarodowych konferencji . naukowych pt. .LAS i WODA. oraz branżowej .HYDROTECHNIKA..
Został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, otrzymał Medal Komisji Edukacji Narodowej, Medal XXX-lecia PK, otrzymał Złoty Krzyż Zasługi, Honorową Odznakę PK, medal Zasłużony dla PK a także medale za zasługi dla województw: nowosądeckiego, tarnowskiego oraz dla miast: Krakowa i Przemyśla.
Jego wielką życiową pasją była terenowa stacja dydaktyczno-badawcza w Stróży.

Wspomnienie:

Kochaliśmy Go, lubiliśmy, kłóciliśmy się i działo się wszystko co zwyczajnie dzieje się między ludźmi. Jedno Go wyróżniało na pewno - to On był HYDROLOGIEM i niewątpliwym autorytetem, to On nas hydrologii uczył i w większym lub mniejszym stopniu nauczył, to On po profesorze Kajetanowiczu stworzył tzw. Krakowską Szkołę Hydrologii.
Kochał Was - Studentów - i zawsze był gotów wiele dla Was poświęcić, czasu, cierpliwości, a nawet (w ostatnim okresie) zdrowia. Umiał nie tylko uczyć ale także bawić się z Wami, np. opowiadając przy ognisku naprawdę zabawne anegdoty związane z Uczelnią. Pamiętajmy o tym niezwykłym Człowieku. Przyjaciele
Dnia 14 grudnia po ciężkiej chorobie zmarł jeden z najwybitniejszych hydrologów polskich dr hab. inż. Bolesław Osuch, prof. Politechniki Krakowskiej. Urodził się 8 lutego 1932 w Przemyślu. Studia ukończył w 1956 r. na Wydziale Budownictwa Wodnego Politechniki Krakowskiej. Tytuł doktora nauk technicznych uzyskał w 1964, a stopień dr hab. w 1994 r., na stanowisku profesora pracował od 1995 roku.
Profesor Bolesław Osuch był pracownikiem Politechniki Krakowskiej już w czasie studiów. Od początku zajmował się hydrologią rozwijając tę dziedzinę i od 1966 roku był nieprzerwanie Kierownikiem Zakładu Hydrologii w Instytucie Inżynierii i Gospodarki Wodnej na Wydziale Inżynierii Środowiska.
Prowadził zajęcia z: hydrologii, meteorologii, gospodarki wodnej, budowli piętrzących, siłowni wodnych, wodociągów i kanalizacji, odwodnień miejskich i przemysłowych. Był również wykładowcą poza siedzibą naszej uczelni, w AGH (1994-2000) i WSI w Rzeszowie (1968-1975).
Profesor Osuch jest autorem ponad 40 znaczących publikacji, blisko 50 wystąpień na konferencjach i seminariach krajowych i zagranicznych. Prowadził lub brał udział w około 110 pracach naukowo-badawczych o charakterze podstawowym, rozwojowym, studialnym i eksperckim. Był konsultantem Biur Projektów, uczestniczył w pracach projektowych obiektów hydrotechnicznych, między innymi zapór w Cedzynie i Dobczycach oraz szeregu mostów i obiektów piętrzących. Był autorem wielu ocen zasobów wodnych, a opracowane w tej dziedzinie podstawy i zasady spotkały się z powszechnym uznaniem. Uczestniczył w pracach przygotowawczych w formie ekspertyz lub operatów przy projektowaniu ujęć wodnych i zrzutów ścieków dla obiektów komunalnych i przemysłowych.
Pan Profesor Osuch wypromował 7 doktorów, był recenzentem 13 rozpraw doktorskich oraz promotorem blisko 100 prac dyplomowych.
W latach 1978-1981 był prorektorem Politechniki Krakowskiej, w latach 1987-1990 dziekanem Wydziału Inżynierii Sanitarnej i Wodnej, dyrektorem, a później z-ca dyrektora Instytutu Inżynierii i Gospodarki Wodnej. Był członkiem Senatu Politechniki Krakowskiej i Rady Wydziału Inżynierii Środowiska.
Brał czynny udział w wielu krajowych organizacjach lub stowarzyszeniach jako:
- członek zespołów dydaktyczno-wychowawczych i specjalistycznych przy Ministerstwie Nauki Szkolnictwa Wyższego i Techniki w latach 1977-1979 oraz 1987 i 1989,
- członek sekcji Inżynierii i Ochrony Środowiska Komitetu Badań Naukowych na czas trwania VI i VII konkursu projektu badawczego w 1993 i 1994 r.,
- członek Komitetu Gospodarki Wodnej PAN nieprzerwanie od 1978 r.,
- członek Komisji Mechaniki Stosowanej PAN O. Kraków od 1975 r.,
- członek Komisji Budownictwa PAN O. Kraków od 1985 r.,
- przewodniczący Sekcji Problemów Hydrotechnicznych Komisji Budownictwa PAN O. Kraków od 1985 r.,
- przewodniczący Komisji Gospodarki Wodnej PAN O. Kraków od 1993 r., a wcześniej z-ca przewodniczącego Komisji Gospodarki Wodnej PAN O. Kraków od 1987-1993
- członek Sekcji Hydrologii i Oceanologii Rady Naukowej Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej w Warszawie - 6 lat,
- przedstawiciel Rady Wydziału w Senacie PK 1973-1978,
- członek kilku Komisji Senackich i Rektorskich (ds. budżetowych, nagród i odznaczeń, dyscyplinarnej dla studentów),
członek Komitetu Redakcyjnego Wydawnictw Naukowych i Dydaktycznych PK,
- pełnomocnik J.M. Rektora PK d.s. współpracy z Urzędem Wojewódzkim w Przemyślu od 1976 r.,
- pełnomocnik J.M. Rektora d.s. współpracy z Biurem Budownictwa Komunalnego w Krakowie.
Za swoją działalność naukową, dydaktyczną! organizacyjną był wielokrotnie nagradzany nagrodami Ministra, Rektora i Prezydenta Miasta Krakowa i odznaczany, między innymi:
- Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski,
- Złotym Krzyżem Zasługi,
- Złotą Odznaką Politechniki Krakowskiej,
- Medalem XXX-lecia PK,
- Medalem \"Zasłużony dla Miasta Przemyśla\",
- Złotą Odznaką za pracę społeczną dla Miasta Krakowa.

Antonina Laska
1939-2004

Pracownik administracyjny. Wraz z Barbarą Stypową stanowiły znakomity zespół sekretariatu Instytutu prowadzący wszystkie rozliczenia finansowe, umowy i całą administrację. Serdeczna i uczynna, powszechnie lubiana.
Zatrudniona na Politechnice w 1958 jako goniec w Zakładzie Hydrologii, a po kilku miesiącach jako starsza woźna, od 1960 starszy pedel w sekretariacie Katedry Regulacji Rzek i Budowy Dróg Wodnych. Po utworzeniu w 1971 instytutów w sekretariacie Instytutu Inżynierii Wodnej. Po wyborze prof. Kordasa na Rektora PK przeniesiona wraz z B. Stypową do sekretariatu Rektora, gdzie pracowała od 1975 do 1981 jako samodzielny referent. Po śmierci Rektora wróciła do IIiGW, w 1985 odeszła z pracy na skutek ciężkiej choroby.
Rodowita krakowianka z Olszy, w Instytucie znalazła męża – Waldemara Laskę.

 

Adam Gawor
1930-2005

Urodzony w Kamionce Strumiłowej w woj. lwowskim. Po wojnie wraz z rodzicami przeniósł się do Krakowa gdzie pozostał na stałe. Często jednak wspominał dzieciństwo w ojczystych stronach.
Studia inżynierskie ukończył w 1956 r. na Wydziale Budownictwa Wodnego Politechniki Krakowskiej, a dyplom magistra uzyskał w 1965 r. na Akademii Rolniczej w Krakowie.
Pracę zawodową podjął zaraz po studiach w Biurze Projektów Leśnictwa. Pracował również w „Hydroprojekcie” i w Biurze Projektów Wodnych i Melioracji w Krakowie, gdzie pełnił funkcję dyrektora ds. technicznych. Miał ogromne doświadczenie praktyczne w zakresie zabudowy i utrzymania potoków i rzek górskich. Prowadził zarówno prace projektowe jak i prace w wykonawstwie, był więc wysoko cenionym specjalistą w zakresie hydrotechniki. W tym okresie był również nauczycielem w Technikum Melioracyjnym.
W roku 1979 podjął pracę dydaktyczną w Instytucie Inżynierii i Gospodarki Wodnej Politechniki Krakowskiej, na etacie starszego wykładowcy. Prowadził zajęcia na studiach dziennych i zaocznych. Studentom poświęcał bardzo dużo czasu i serca, przekazując swą wiedzę i doświadczenie. Cieszył się sympatią i uznaniem wychowanków, którzy dawali temu wyraz korzystając z jego porad inżynierskich przez wiele lat po ukończeniu studiów. Po przejściu na emeryturę w 1996 r., wykładał jeszcze jakiś czas na studiach zaocznych.
Za swą pracę został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi.

 

h

Henryk Słota
1944-2006

Profesor Henryk Słota - jeden z najwybitniejszych polskich autorytetów w dziedzinie gospodarki wodnej w Polsce był absolwentem Wydziału Inżynierii Środowiska.
Po zakończeniu studiów w 1969 roku rozpoczął pracę w Instytucie Meteorologii i Gospodarki Wodnej (IMGW), a od 1973 roku pracował w Politechnice Krakowskiej jako nauczyciel akademicki, zachowując jednocześnie związek z IMGW. Stopień naukowy doktora uzyskał w 1976 roku, zaś doktora habilitowanego w 1984 roku. Tytuł naukowy profesora uzyskał w 1998 roku na podstawie wniosku Rady Wydziału Inżynierii Środowiska PK.
W latach 1989-90 pełnił funkcję podsekretarza stanu odpowiedzialnego za gospodarkę wodną w Ministerstwie Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa. W latach 1990-93 był Pełnomocnikiem Rządu do spraw współpracy w dziedzinie gospodarki wodnej na wodach granicznych oraz w dziedzinie ochrony środowiska.
Swoje bogate doświadczenie praktyczne i naukowe wykorzystywał w pracy dydaktycznej kształcąc kolejne pokolenia specjalistów w zakresie gospodarki wodnej. Od roku 1991 kierował zespołem Zakładu Gospodarki Wodnej w Instytucie Inżynierii i Gospodarki Wodnej PK.
Profesor Henryk Słota był członkiem kilku organizacji naukowo - technicznych, między innymi: Komitetu Gospodarki Wodnej PAN (w latach 1990-96 członek Prezydium oraz Przewodniczący Sekcji Systemów Gospodarki Wodnej), Komisji Głównej ds. Rozwoju i Eksploatacji Systemów Wodnych i Melioracyjnych NOT (od 1986 r.), Państwowej (a później Krajowej) Rady Gospodarki Wodnej (w latach 1997-98 przewodniczący Rady).

 

Jerzy Mizgalewicz
1928-2008

Urodzony w Jarosławiu mieszkał początkowo w Rawie Ruskiej. Okres wojenny skomplikował jego naukę szkolną – po wkroczeniu Rosjan rozpoczął naukę w 10-leteniej szkole średniej, a w czasie okupacji niemieckiej ukończył 2-letnią szkołę handlową i kurs przygotowawczy do szkół zawodowych. Po wyzwoleniu zdał maturę w 3-letnim Liceum Budowlanym w Jarosławiu i wyjechał do Węglińca na Dolnym Śląsku, gdzie już wcześniej przenieśli się jego rodzice. Początkowo pracował wraz z ojcem w pobliskiej parowozowni, potem w Biurze Organizacji Dostaw i w miejscowym oddziale s.a. C. Hartwig. W 1948 r rozpoczął dwustopniowe studia na Wydziałach Politechnicznych AGH w Krakowie uzyskując w r. 1955 tytuł mgr inż. budownictwa wodnego. Jeszcze w poprzednim roku rozpoczął pracę w Katedrze Budowy Zapór i Siłowni Wodnych Politechniki Krakowskiej początkowo jako asystent, następnie starszy asystent, wykładowca i starszy wykładowca. Jako dydaktyk był dość wszechstronny – prowadził projekty z hydrologii, zaopatrzenia w wodę i odwodnienia, siłowni wodnych i budowli piętrzących, wypromował ponad 80 inżynierów. Organizował działalność dydaktyczną – organizował i prowadził uczelniane praktyki terenowe z hydrologii, uruchomił zajęcia z zaopatrzenia w wodę w krakowskim MPWiK i współpracę z wrocławskim Przedsiębiorstwem Geologicznym, kierował Punktem Konsultacyjnym PK w Nowym Targu.. Prowadził również zajęcia poza Politechniką – nauczał w Technikum Komunikacyjnym i Technikum Gospodarki Wodnej, wykładał hydrografię na UJ. Był nauczycielem wymagającym lecz lubianym przez studentów.

Opracował ponad 100 ekspertyz i operatów z zakresu zaopatrzenia w wodę, hydrologii, hydrogeologii i geologii inżynierskiej. Równie szeroki zakres miały jego publikacje – dotyczyły hydrologii, hydrografii, ujęć wód powierzchniowych i podziemnych, zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków, energetyki wodnej.

Stale brał udział w komisjach rekrutacyjnych na studia zaoczne i kilkanaście razy na dzienne. Od 1965 stale uczestniczył w komisjach dyplomowych jako sekretarz lub członek. Organizował sesje naukowe. Przez 4 lata był członkiem Wydziałowej Komisji Socjalnej ZNP. W latach 1970-1989 Był członkiem Rady Wydziału Inżynierii Sanitarnej i Wodnej i wielu komisji dziekańskich. W latach 1987-1991 pełnił obowiązki Zastępcy Dyrektora IIiGW ds. dydaktyki.

Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim OOP, Srebrną i Złotą Odznaką za Zasługi dla miasta Nowy Targ, Honorową Odznaką PK i Medalem XXX-lecia PK. W roku 1977 otrzymał nagrodę MNSzWiT stopnia III za osiągnięcia naukowe.

 

Krzysztof Heinrich
1956-2008

Urodził się w Krakowie, w latach 1970-1978 działał w harcerstwie, a w roku 1975 zdobył VI miejsce na Ogólnopolskiej Olimpiadzie Chemicznej. W 1980 r. ukończył studia na Wydziale Inżynierii Sanitarnej jako inżynier budownictwa wodnego. Za pracę dyplomową na temat urządzeń przelewowo-upustowych uzyskał wyróżnienie, nagrodę Roniewicza i nagrodę II stopnia Konkursu Młodych Mistrzów Techniki SZSP. W r. 1984 wziął ślub z Mariolą Szperką, późniejszą radcą prawnym na PK.

Po dyplomie zatrudniony w Zakładzie Budownictwa Wodnego Instytutu Inżynierii i Gospodarki Wodnej PK początkowo jako pracownik techniczny. Jeszcze jako stażysta przygotował stanowisko badawcze do prowadzenia, we współpracy z Wydziałem Chemicznym, prób nad możliwością zastosowania polipropylenu na elementy szczelne zapór ziemnych. Wynikiem tych badań było współautorstwo patentu na zastosowanie nowych uszczelniających dylatacji eksploatowanych budowli wodnych. Od r. 1981 na stanowisku hydrotechnika, od 1982 asystenta naukowo-badawczego, od 1985 specjalisty i od 1986 starszego asystenta naukowo-badawczego. W 1995 r. obronił u prof. E. Nachlik pracę doktorską pt. „Hydraulika przelewu wieżowego połączonego ze spustem dennym”. Po doktoracie został zatrudniony na stanowisku adiunkta naukowo-dydaktycznego. W r. 1997 otrzymał mieszkanie przy ul. Bobrzeckiej. Po wykryciu u niego ciężkiej choroby uzyskał w r. 2004 roczny urlop dla poratowania zdrowia.

Opracował kilkanaście publikacji na temat hydrodynamiki urządzeń przelewowo-upustowych budowli wodnych i prowadzonej na nich gospodarki wodnej. Brał udział w prowadzonych w Zakładzie pracach badawczych, w budowie stanowisk badawczo-dydaktycznych urządzeń zrzutowych i badaniach na nich. Stworzył koncepcję systemów zagospodarowania hydrotechnicznego zlewni górskich, był też autorem systemu informacyjnego dot. zabudowy hydrotechnicznej zlewni górskich. Choroba i przedwczesna śmierć przerwała jego dobrze zapowiadającą się karierę naukową.

Zdyscyplinowany, o dużej inteligencji i inicjatywie, znał kilka języków obcych. Serdeczny i uczynny w kontaktach z kolegami. Był zapalonym turystą górskim. Jako przewodnik PTTK pracował w BORT i przez wiele lat w studenckim ruchu turystycznym – był członkiem krakowskiego Studenckiego Koła Przewodników Górskich, odznaczony Srebrną Honorową Odznaką PTTK.

 

h

Stanisław Kowalczyk
1943-2010

Urodzony w Krakowie. W 1961 r. ukończył Zasadniczą Szkołę Zawodową jako mechanik precyzyjny. Zatrudniony jako ślusarz w Wojskowych Zakładach  Remontowych zdał egzamin czeladniczy. W latach 1962 do 1966 pracował na stanowisku kreślarza w Krakowskiej Fabryce Aparatów Pomiarowych. W tym czasie odbył dwuletnią służbę wojskową. W 1966 r. został zatrudniony na stanowisku laboranta, a następnie technika w Katedrze Regulacji Rzek i Budowy Dróg Wodnych na Wydziale Budownictwa PK. W latach 1966/68 uczęszczał do Zaocznego Technikum Mechaniczno-Elektrycznego, które ukończył jako technik mechanik. Po utworzeniu Instytutu Inżynierii Wodnej pracował na stanowisku starszego technika, następnie starszego majstra. W 1973 ukończył studia wieczorowe na Wydziale Mechanicznym PK jako inż. mechanik i został przeniesiony na stanowisko specjalisty kierującego zespołem laboratorium modelowego. Brał udział w pracach związanych z projektowaniem i wykonaniem przyrządów do ćwiczeń dydaktycznych i prac naukowo-badawczych. Nie tylko naprawiał i tworzył urządzenia laboratoryjne, ale w metalu, tworzywach sztucznych, drewnie, cemencie, cegle czy elektryce potrafił wykonać niemal wszystko. Realizował skomplikowane modele hydrauliczne urządzeń upustowo-przelewowych większości powstających w południowej Polsce w tym czasie budowli piętrzących – zapory w Wiśle-Czarne, Tresnej, Czańcu, Świnnej-Porębie, Besku, Klimkówce, jazów Smolice, Łączany, Kościuszko, Dąbie, Przewóz i innych. Po likwidacji programu inwestycji w budownictwie wodnym i związanych z tym zleceń na modelowanie hydrauliczne przeszedł w r. 1992 na stanowisko specjalisty. W lipcu roku 2009 odszedł na emeryturę.

Był człowiekiem skromnym, cichym i pracowitym. Był przy tym dobrym kolegą, chętnie pomagał im także w różnych prywatnych problemach. Lubiany i szanowany, zawsze gotowy do wszelkiej pomocy.

W roku 2009 odznaczony Złotym Medalem za długoletnią służbę.

 

h

Tomasz Maczuga
1946-2013

W dniu 15 kwietnia 2013 r. zmarł w Krakowie dr inż. Tomasz Maczuga. Odznaczony Srebrnymi Złotym Krzyżem Zasługi, a także wielokrotnie nagradzany m.in. przez Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki za osiągnięcia w dziedzinie badań naukowych i wybitne osiągnięcia w pracy nauczyciela akademickiego. Przez lata oddany kolekcjonerskiej pasji, u schyłku życia postanowił wraz z żoną Janiną przeznaczyć swoje zbiory na ufundowanie stypendiów dla uczniów I Liceum Ogólnokształcącego w Wadowicach, którego był absolwentem, oraz dwóch liceów w Nowym Sączu, którymi w pierwszym ćwierćwieczu XX w. kierował Jego dziadek Apolinary Kajetan Maczuga. Ponadto utworzył i powierzył Fundacji im. Stefana Batorego fundusz stypendialny dla absolwentów wyżej wymienionych szkół. Tomasz Maczuga urodził się 24 lutego 1946 r. w Wadowicach. Jego ojciec Stanisław był absolwentem prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego i pracownikiem administracji państwowej, zaś matka Helena, z domu Matuszykówna, po ukończeniu wadowickiego Seminarium Nauczycielskiego pracowała w szkolnictwie. Po uzyskaniu matury w 1963 r. został studentem Wydziału Budownictwa Wodnego Politechniki Krakowskiej, gdzie otrzymał tytuł magistra inżyniera budownictwa wodnego(1968) i propozycję pracy najpierw w charakterze inżyniera-stażysty, następnie asystenta, starszego asystenta, a po obronie pracy doktorskiej w roku 1979 – adiunkta. Doktoryzował się w University College Dublin, prowadząc badania nad metodami numerycznymi w rozwiązywaniu równań ruchu nieustalonego. Promotorem Jego pracy doktorskiej został prof. James C. I. Dooge, jeden z najwybitniejszych hydrologów drugiej połowy XX w., zasłużony polityk irlandzki i europejski, wielki przyjaciel Polski i Polaków. Po powrocie do kraju oddał się bez reszty pracy badawczej, dydaktycznej i pełnieniu szeregu funkcji organizacyjnych. Prowadził ćwiczenia, laboratoria i wykłady, naukowo zajmował się hydrauliką rzeczną, m.in. obliczaniem fal powodziowych, a także modelowaniem matematycznym ich ruchu. W latach 90. ubiegłego wieku w ramach unijnego programu TEMPUS, wspierającego współpracę między uczelniami z krajów UE i krajów partnerskich, organizował liczne konferencje, szkolenia i kontakty naukowe. Był współorganizatorem, a od roku 1996 kierownikiem działającego przy Politechnice Krakowskiej ośrodka unijnej sieci FEMIRC (Fellow Member to the Community Innovation Relay Centres), której celem było dofinansowywanie badań naukowych. Gdy w 1997 r. powstało Centrum Transferu Technologii Politechniki Krakowskiej, został jego dyrektorem i piastował to stanowisko do roku 2006. Pod Jego kierunkiem rozpoczął działalność Ośrodek Przekazu Innowacji Polska Południowa (Innovation Relay Centre South Poland), a ponadto otrzymał akredytację na prowadzenie największego w Polsce Regionalnego Punktu Kontaktowego Programów Ramowych UE dla Polski Południowej, koordynowanego przez Krajowy Punkt Kontaktowy, działający przy Instytucie Podstawowych Problemów Techniki PAN. Był także współautorem i realizatorem Regionalnej Strategii Innowacji Województwa Małopolskiego oraz członkiem Stowarzyszenia Organizatorów Ośrodków Innowacjii Przedsiębiorczości w Polsce. Podczas wieloletniej działalności organizacyjno-zarządzającej zgromadził wiele cennych publikacji dotyczących strategii rozwoju regionalnego, transferu technologii i innowacji. W 2009 r. zbiory te przekazał bibliotece Wyższej Szkoły Biznesu w Nowym Sączu. Wielką prywatną pasją Tomasza Maczugi zawsze były książki, ilustracja książkowa i grafika, a patrzenia na ich piękno nauczył Go nauczyciel języka angielskiego Tadeusz Filip– w czasach II Rzeczypospolitej pracownik Ministerstwa Spraw Zagranicznych w Warszawie. Wolne chwile Tomasz Maczuga spędzał w antykwariatach i na aukcjach. W latach1991–2002 był współwłaścicielem krakowskiego antykwariatu „Grafika”. Jednym z obszarów Jego kolekcjonerskich zainteresowań były katalogi antykwaryczne i aukcyjne, ponieważ uważał, że są ważnym źródłem wiedzy dla badaczy reprezentujących różne dyscyplinynaukowe1. W 2010 r. przekazał Bibliotece Muzeum Narodowego w Warszawie354woluminy tego typu dokumentów. Ponad 1000 katalogów zagranicznych domów aukcyjnych, antykwariatów i galerii ofiarował Bibliotece Narodowej w Warszawie, z kolei Centrum Badawczemu Bibliografii Polskiej Estreicherów, działającemu przy Uniwersytecie Jagiellońskim, podarował stare katalogi dotyczące poloniców. Kolejnymi obdarowanymi przez Niego instytucjami zostały krakowskie biblioteki Polskiej Akademii Umiejętności oraz Polskiej Akademii Nauk, a także Muzeum Narodowe w Krakowie, któremu odstąpił około900 litografii (część tej kolekcji została przekazana już po Jego śmierci przez małżonkę Janinę).1 Zob. T. Maczuga, O korzyściach płynących ze zbierania i czytania katalogów antykwarycznych, „Akapit”, t. 7(2012), s. 59–68.
Był melomanem, a słuchanie muzyki klasycznej zapewniało Mu zarówno relaks, jaki koncentrację przy pracy. Dużo podróżował – zwłaszcza w ostatnich latach pracy zawodowej. Z krajów, które poznał lepiej, oprócz Irlandii wymienić można Belgię, Francję, Holandię i Włochy. Ale największą przyjemność sprawiał Mu spacer Młynówką Królewską czy po krakowskim parku Jordana, w pobliżu których mieszkał. Często proszony o sprawowanie opieki nad zagranicznymi gośćmi Politechniki Krakowskiej, lubił oprowadzać swoich podopiecznych po rodzinnych stronach. Zachwycał wówczas wszechstronną wiedzą i oczytaniem.

Tomasz RATAJCZAK, "Wadoviana. Przegląd historyczno-kulturalny", nr 16, 2013, s. 237-239

 

Elżbieta Drużyńska
1952-2014

Absolwentka Wydziału Inżynierii Środowiska Politechniki Krakowskiej. Ceniony nauczyciel akademicki, Instytutu Inżynierii i Gospodarki Wodnej, wychowawca młodzieży. Oddana pracy dydaktycznej i naukowej, wspaniała koleżanka, ceniona w środowisku krajowym i międzynarodowym. Zasłużona dla środowiska uczelnianego Politechniki Krakowskiej. Posiadała duże doświadczenie z zakresu gospodarki wodnej. Swą wiedzę przekazywała studentom kształcąc ich umiejętności w tym zakresie. Lubiana i szanowana przez młodzież, była cenionym Pracownikiem Politechniki Krakowskiej.
Studia na Wydziale Inżynierii Sanitarnej i Wodnej PK ukończyła w r. 1978 z wyróżnieniem, uzyskując za pracę dyplomową nagrodę prof. Roniewicza. Z wyróżnieniem obroniła też pracę doktorską i przez całe 36 lat pracy w IIiGW wyróżniała się pracowitością i wiedzą – była cenionym specjalistą z dziedziny gospodarki wodnej. Mimo iż była wymagająca, studenci ją lubili i cenili, o czym świadczą liczne prowadzone przez nią prace dyplomowe.
Była kierownikiem lub głównym wykonawcą wielu grantów badawczych w Instytucie, a także polskiej części kilku projektów międzynarodowych – TEMPUS-EWARING, AQUASTRESS i GENESIS, prowadziła też wykłady w języku angielskim.
Prawy i wrażliwy człowiek, lubiana i szanowana przez pracowników i studentów Była dobrą koleżanką i współpracownikiem, a dla wielu również przyjacielem.
W uznaniu zasług Zmarła została odznaczona Srebrnym Krzyżem Zasługi oraz odznaką Honorową Politechniki Krakowskiej. Prawy i wrażliwy człowiek, lubiana i szanowana przez pracowników i studentów.

 

Adam Kisiel
1944-2014

Prof. Adam Kisiel był kierownikiem Zakładu Hydromechaniki Instytutu Inżynierii Środowiska Politechniki Częstochowskiej, a także wieloletnim prodziekanem Wydziału Inżynierii Środowiska.
W latach 1971-2003 był pracownikiem Instytutu Inżynierii i Gospodarki Wodnej. Specjalizował się w hydraulicznych badaniach modelowych i przez kilkanaście lat kierował Hydraulicznym Laboratorium Badawczym Instytutu, pełnił również funkcję zastępcy dyrektora. Był autorem wielu opublikowanych prac badawczych, podręczników, a także licznych patentów z zakresu inżynierii komunalnej.
Powszechnie lubiany i szanowany przez młodzież i pracowników, był cenionym i zasłużonym pracownikiem Politechniki Krakowskiej. Straciliśmy w nim również kolegę i przyjaciela.

Prof. dr hab. inż. Adam Kisiel, profesor zwyczajny Politechniki Częstochowskiej sprawował obowiązki kierownika Zakładu Hydromechaniki w Instytucie Inżynierii Środowiska. Pełnił również funkcję prodziekana ds. nauki  Wydziału Inżynierii i Ochrony Środowiska oraz był członkiem Senatu PCz. Był wybitnym specjalistą w dziedzinie hydrauliki i budownictwa wodnego. Jego zainteresowania ukierunkowane były głównie na zagadnienia związane z rozpraszaniem energii wody w dolnych stanowiskach budowli wodnych oraz na problematykę efektywnego retencjonowania ścieków w zbiornikach kanalizacyjnych. Legitymował się kilkudziesięcioma wdrożeniami prac naukowo-badawczych z zakresu budownictwa wodnego i komunalnego. W dorobku naukowym wykazywał ponad 90 artykułów, w których prezentowane były nowatorskie osiągnięcia z dziedziny Jego podstawowych zainteresowań naukowych. Był ponadto autorem 24 patentów dotyczących wysoko efektywnych rozwiązań retencyjnych zbiorników kanalizacyjnych i elementów z nimi współdziałających, a także autorem 10 podręczników akademickich, 2 monografii oraz 3 książek. Z okazji 30-lecia pracy zawodowej został odznaczony przez Prezydenta RP Złotym Krzyżem Zasługi, otrzymał również Medal Komisji Edukacji Narodowej. Za swą działalność naukową był wielokrotnie wyróżniany nagrodami przez Rektora Politechniki Częstochowskiej.

 

Zbigniew KORDECKI

(1925 - 2015)

 

Urodzony w Krakowie. Studia na Akademii Górniczej w Krakowie ukończył w r. 1949. Stopień doktora uzyskał w 1961 r., a doktora habilitowanego w 1964 r. Tytuł profesora otrzymał w 1978 r.

Pracę zawodową rozpoczął w Biurze Projektów Górniczych w 1949 r. Na Politechnice Krakowskiej zaczął pracować  od r. 1954. na Wydziale Budownictwa Lądowego jako asystent, a następnie adiunkt. Po uzyskaniu stopnia docenta w r. 1965 w Instytucie Mechaniki Budowli został kierownikiem Zakładu Mechaniki Budowli, który od r. 70 nosił nazwę Zakładu Mechaniki Konstrukcji. Równocześnie kierował Zakładem Stateczności i metod numerycznych, od 1978 r. już jako profesor. Od 1977 r. kierował również Zakładem Podstaw Konstrukcji Budowli Wodnych.

W r. 1990 przeniósł się z Zakładem Podstaw Konstrukcji Budowli Wodnych na na Wydział Inżynierii Sanitarnej i Wodnej do Instytutu Inżynierii i Gospodarki Wodnej.  W 1994 r. Zakład został przekształcony w Samodzielną Katedrę Podstaw Konstrukcji Budowli Wodnych. Po przejściu na emeryturę (1996) kontynuował do 2003 roku pracę naukowo-dydaktyczną.

W okresie od 1975 r. do 1980 r. pełnił funkcję prodziekana na Wydziale Budownictwa Lądowego. W latach 1981–1984 i 1987–1993 był prodziekanem na Wydziale Inżynierii Sanitarnej i Wodnej.

Jego specjalnością naukową była szeroko pojęta mechanika konstrukcji, ze szczególnym uwzględnieniem konstrukcji hydrotechnicznych betonowych i ziemnych oraz zagadnień konstrukcyjnych budowli zabytkowych. Z tego zakresu opublikował około 60 prac.

Prof. Z. Kordecki był członkiem Polskiego Związku Inżynierów i Techników Budownictwa i członkiem Społecznego Komitetu Odnowy Zabytków Krakowa. Dwukrotnie uzyskał nagrodę ministra MNiSzW.

 

Józef Fiszer
1925-2015

W okresie okupacji od kwietnia 1942 do lipca 1944 roku służył w Szarych Szeregach, żołnierz krakowskiego Kedywu Armii Krajowej „Grom”, ps. „Myśliński”, od lipca 1944 do stycznia 1945 roku w Oddziale Partyzanckim „Grom" i w Samodzielnym Batalionie Partyzanckim „Skała” Armii Krajowej. Miał stopień podporucznika.
W latach 1945-49. studiował na Wydziale Inżynierii Lądowo-Wodnej Akademii Górniczej (obecnie AGH), uzyskując tytuł magistra inżyniera budownictwa wodnego. W latach 1947-1951 był asystentem w Katedrze Budownictwa Wodnego II. Od roku 1950 pracował w biurach projektów i instytucjach państwowej administracji. W okresie pracy w Biurze Komunalnym był autorem lub współautorem projektów wodociągów dla Łańcuta, Rzeszowa, Mielca, Poznania, rozbudowy sieci kanalizacyjnej miasta Krakowa. Od 1959 r. na stanowisku kierownika Wydziału Gospodarki Wodnej i Ochrony Powietrza w Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie. Równocześnie w latach 1955-1956 prowadził wykłady na studiach wieczorowych Wydziału Budownictwa Lądowego. W 1963 r. uzyskał stopień doktora nauk technicznych na Wyższej Szkole Rolniczej we Wrocławiu. Od 1964 r. jako starszy wykładowca był organizatorem, a następnie kierownikiem Katedry Melioracji Wodnych na Wydziale Budownictwa Wodnego PK. Od 1970 r. pracował na stanowisku docenta, pełniąc kolejno funkcje zastępcy dyrektora Instytutu Inżynierii Sanitarnej, prodziekana Wydziału Inżynierii Sanitarnej i Wodnej, kierownika Zakładu Gospodarki Wodnej i dyrektora Instytutu Inżynierii i Gospodarki Wodnej.
Działalność naukowo-badawcza doc. dr inż. J.Fiszera związana jest z problematyką dotyczącą jakości wód powierzchniowych i kompleksową ich ochroną przed zanieczyszczeniem, zaopatrzenia w wodę, ze szczególnym uwzględnieniem metodyki wyznaczania stref ochronnych wokół zbiorników i ujęć wodnych, usuwania i oczyszczania ścieków, utylizacji wód kopalnianych. Jest autorem około 80 rozpraw i 80 artykułów naukowych publikowanych w wydawnictwach polskich i zagranicznych. Jest również autorem lub kierownikiem ponad 70 niepublikowanych opracowań dla gospodarki narodowej. Wykształcił wiele roczników inżynierów, ukształtował wielu badaczy. Jest promotorem około 160 prac magisterskich i 3 doktoratów.
Był działaczem Polskiego Zrzeszenia Inżynierów Techników Sanitarnych pełniąc funkcje Przewodniczącego Sekcji Balneotechnicznej i członkiem Towarzystwa Technicznego, oraz Światowego Związku Żołnierzy AK.
Doc. dr inż. J.Fiszer za swoją działalność wojenną, zawodową i społeczną otrzymał szereg odznaczeń państwowych, wyróżnień i nagród, wśród nich Krzyż Partyzancki, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Armii Krajowej, Medal Wojska, Złotą Odznakę Honorową NOT, a także Medal Zasłużony dla Kultury Polskiej, Medal Komisji Edukacji Narodowej, Złotą Odznakę PK i Medal 50-lecia PK.
Powszechnie lubiany i szanowany przez młodzież. Dla młodszych pracowników był nauczycielem, mistrzem i autorytetem moralnym.

 

Stanisław Mazoń
1952-2016

Urodził się w Krakowie, w roku 1976 ukończył Wydział Elektroniki, Elektrotechniki i Automatyki AGH, uzyskując dyplom z wyróżnieniem mgr inż. elektryka w specjalności automatyka i telemechanika. W roku 1979 rozpoczął pracę jako projektant-analityk systemów cyfrowych w Ośrodku Obliczeniowym Południowej Dyrekcji Kolei Państwowych, która fundowała jego stypendium. Pracę w Instytucie Inżynierii i Gospodarki Wodnej PK rozpoczął w roku 1981, początkowo jako fizyk, następnie st. asystent, a po obronie pracy doktorskiej z zakresu gospodarki wodnej na zbiornikach retencyjnych w roku 1995 – jako adiunkt w Zakładzie Budownictwa Wodnego IIiGW. Zajmował się tworzeniem baz danych wraz z ich obsługą, tworzeniem modeli GIS. Był supervisorem instytutowej sieci komputerowej Novell. Z łatwością, opracowywał skomplikowane programy komputerowe i rozwiązywał najtrudniejsze problemy, wzbudzając podziw podejściem do zagadnienia i szybkością, z jaką uzyskiwał końcowy efekt pracy. Stworzył bazę zasobów kartograficznych, powiązaną z (ciągle poszerzaną) terenową bazą pomiarową, geodezyjną i specjalistyczną dla obszaru dorzecza górnej Wisły. Był autorem zaawansowanych programów narzędziowych, współautorem wielu artykułów, prac badawczych i projektów. W czasopismach naukowych i materiałach konferencyjnych opublikował kilkanaście artykułów, jest współautorem monografii „Ocena funkcjonalności oraz stanu technicznego budowli i urządzeń ochronnych w województwie małopolskim” (2000).
Prowadził zajęcia dydaktyczne na WISiW z języków oprogramowania i zastosowania metod komputerowych w budownictwie wodnym. Potrafił wzbudzić zainteresowanie studentów, bardzo dużo od nich wymagał, ale robił to z życzliwością, choć zdecydowanie. Współpracownikom nigdy nie odmawiał pomocy, nawet w banalnych problemach, które nie zawsze warte były jego zaangażowania. W zakresie dydaktyki opracował i rozwinął komputerowe podstawy projektowania, na bazie systemów CAD i GIS, tworząc cenione przez studentów i absolwentów naszej Uczelni w ich praktyce zawodowej profesjonalne oprogramowania inżynierskie.
Działał również w parafii Najświętszej Rodziny w Nowym Bieżanowie. Interesował się historią, w której fascynowały go mechanizmy przyczyn i skutków wydarzeń, a w literaturze naukowej i fantastycznej dostrzegał wyzwanie do przekraczania granic wyobraźni człowieka. Z pasją podróżował, chodził po górach – był przewodnikiem beskidzkim. Uwielbiał piękno przyrody i często ją fotografował – z wycieczek-pielgrzymek do Turcji i Ziemi Świętej przywiózł piękne zdjęcia.
W roku 2008 otrzymał Srebrny Medal za Długoletnią Służbę, w 2012 zespołową Nagrodę Rektora I stopnia za osiągnięcia naukowe, w 2013 Odznakę Honorową PK.
Powszechnie lubiany i szanowany przez pracowników i studentów, niezwykle ciepły, serdeczny człowiek o wielkiej pogodzie ducha, chętny zawsze do pomocy i dzielenia się swą bogatą wiedzą. Do ostatnich dni prowadził zajęcia dydaktyczne.

 

Jacek Stonawski
1937-2017

Nauczyciel akademicki Wydziału Inżynierii Środowiska Politechniki Krakowskiej. Wybitny specjalista z zakresu budownictwa hydrotechnicznego i gospodarki wodnej. Wieloletni kierownik Zbiornika w Tresnej. Oddany pracy dydaktycznej nauczyciel akademicki, znakomity inżynier, wychowawca wielu pokoleń absolwentów. Prawy i wrażliwy człowiek, lubiany i szanowany przez pracowników i studentów.

Absolwent Wydziału Budownictwa Wodnego naszej Uczelni, obecnie Wydziału Inżynierii Środowiska i Energetyki. Został przyjęty w roku 1976, a właściwie skierowany służbowo do pracy w Instytucie Inżynierii i Gospodarki Wodnej za sprawą prof. Bolesława Kordasa – jako doświadczony inżynier praktyk dla wsparcia procesu kształcenia. Wcześniej, w okresie 14 lat, pracował w Rejonie Dróg Wodnych, czyli w późniejszej Okręgowej Dyrekcji Gospodarki Wodnej w Krakowie, pełniąc funkcje specjalistyczne, w tym kierownika zbiornika wodnego Tresna na Sole oraz inspektora nadzoru kaskady zbiorników na Sole. Pracował także Biurze Projektów Gospodarki Wodno-Ściekowej „Hydrosan” w Gliwicach, biorąc udział w realizacji blisko 20 projektów studialnych.

W całym okresie swojej pracy zawodowej poza i na Uczelni, podnosił swoje kwalifikacje i czynnie uczestniczył w upowszechnianiu wiedzy z zakresu budownictwa wodnego, zwłaszcza specjalistycznego, poprzez realizację ekspertyz, projektów i publikacji oraz udział w konferencjach.

Jego praca doktorska pt. Hydrologiczno - fizjograficzne kryteria w prognozie zalądowania zbiorników retencyjnych w dorzeczu Górnej Wisły, zrealizowana pod kierunkiem prof. Mieczysława Wacławskiego „spięła” doświadczenie praktyczne z naukową metodą podejścia do oceny zmian parametrów retencyjnych zbiorników wodnych.

Swoją działalność dydaktyczną w Politechnice Krakowskiej, Pan Jacek Stonawski, koncentrował na specjalistycznych zagadnieniach budownictwa wodnego, takich jak Specjalne Konstrukcje Hydrotechniczne i pokrewne zagadnienia z zakresu odwodnień, melioracji i budownictwa wodnego.

Wielokrotnie honorowany i odznaczany za swą pracę na Uczelni, Pan Jacek Stonawski zapisał się w naszej pamięci jako skromny i życzliwy Kolega oraz odpowiedzialny i lubiany przez młodzież Nauczyciel Akademicki.

Elżbieta Nachlik

Elżbieta Kania
1951-2017

Do r. 1973 nosiła nazwisko panieńskie Lasek. Miała wykształcenie średnie, ukończyła kurs asystentów projektanta urbanistyki i architektury. Od 1971 do 2011 r. pracowała jako laborant-kreślarz w Zakładach Doświadczalnych PK, jako technik w Instytucie Inżynierii Wodnej, następnie jako starszy technik w Instytucie Inżynierii i Gospodarki Wodnej. Od r. 1982 na urlopie wychowawczym, a w latach 1986 do 1989 zatrudniona na pół etatu. Zajmowała się kreśleniem rysunków i map, obliczeniami i pracami pomocniczymi przy laboratoryjnych badaniach modelowych, biblioteką IIW, potem Zakładu Hydrologii, wypożyczaniem roczników hydrologicznych i inwentarzem, pracami pomocniczymi przy badaniach i dla dydaktyki
 

Teresa Konkol
1939-2018

Z domu Paczoska, urodzona w Rzeszowie, maturę zdała w Krakowie w r. 1956. W 1963 r. uzyskała dyplom mgr inż. budownictwa wodnego na Wydziale Budownictwa Wodnego PK.
Od r. 1965 zatrudniona jako Specjalista w Zakładzie Hydrologii IIW, pracowała głównie na stacjach badawczych. Zajmowała się prowadzeniem prac związanych z funkcjonowaniem zlewni badawczych (Stróża, Wlk Puszcza i Łękawka), zbieraniem danych z tych zlewni oraz realizacją zamówień na aparaturę i sprzęt dla zlewni badawczych, dydaktyki i prac badawczych Zakładu. Brała udział w pracach dla gospodarki narodowej. W Doświadczalnej Stacji Hydrologicznej „Stróża”, realizowała także praktyki studenckie. W 1987 r. uzyskała rentę inwalidzką, ale dalej pracowała na niepełny etat, a przez półtora roku ponownie na pełnym etacie. W r. 1997 przeszła na emeryturę. Była pracownikiem rzetelnym, wartościowym, z dużą inicjatywą, wykonującym swe zadania nawet poza limitem czasu pracy. Sympatyczna i uczynna. W związku z charakterem zatrudnienia przebywała głównie w terenie.

 

 

 

Andrzej Drapa
1938-2018

Urodził się w Krakowie, w r. 1950 zmarła mu matka. W r. 1956 ukończył wydział geologii poszukiwawczej w   Technikum Geologicznym CGW. Rozpoczął pracę zawodową, ale w październiku 1958 r. został powołany na 2 lata do wojska, które ukończył w stopniu szeregowego. W trakcie jego służby zmarł mu ojciec, pozostawiając dwoje młodszego rodzeństwa na jego utrzymaniu. W roku 1963 wziął ślub ze Zdzisławą Góralczyk, która później pracowała wraz z nim Instytucie.

W latach 1960-1962 był zatrudniony w Państwowym Przedsiębiorstwie Poszukiwań Naftowych. Od 1962 rozpoczął pracę na Politechnice Krakowskiej, początkowo jako technik geolog w organizującej się Katedrze Geologii i Petrografii, a po reorganizacji w r. 1970, w Instytucie Geotechniki Wydziału Inżynierii Sanitarnej i Wodnej jako starszy technik. W 1968 ukończył studia wieczorowe na Wydziale Budownictwa Wodnego PK uzyskując tytuł inżyniera budownictwa wodnego. Po dyplomie kontynuował pracę początkowo w Dziale Inwestycji, a od 1971 r. w Instytucie Inżynierii Wodnej PK, jako starszy asystent naukowo-techniczny w Zespole Zapór i Siłowni Wodnych, od 1973 r. jako konstruktor, od 1977 jako specjalista. W r. 1990 przeszedł ciężki zawał serca i w r. 1995 uzyskał rentę II grupy inwalidzkiej, miał zatem skrócony czas pracy. W czerwcu 1998 r. przeszedł na emeryturę.

W Katedrze Geologii przygotowywał preparaty do badań mikroskopowych, prowadził badania laboratoryjne, pomiary przecieków wodnych w obrębie budowli piętrzących, a także geologiczno-inżynierskie i hydrogeologiczne badania terenowe. W Instytucie Inżynierii Wodnej został kierownik zespołu 5 pracowników prowadzących badania terenowe na zbiornikach rożnowskim, czchowskim i żywieckim. Później uczestniczył w badaniach oraz ich opracowaniu i analizie wyników, a także w pracach projektowych z zakresu budownictwa wodnego. Wykonywał też pomoce do dydaktyki, zajmował się obsługą i utrzymaniem sprzętu do nowych technik nauczania, był odpowiedzialny za zakupy i konserwację aparatury badawczo-pomiarowej i dydaktycznej. Wykonywał również samodzielne zlecenia spoza Politechniki, m.in. analizy geotechniczne dla Fabryki Supertomasyny „Bonarka”, dokumentację rekonstrukcji zabytkowego jazu  z mostem w Mostkach, koncepcję odwodnienia zakładu Odlewni „Prodlew” w Jordanowie, nadzorował prace związane z prognozą zamulenia zbiornika w Goczałkowicach w SSP „Żaczek”.

Był pracownikiem sumiennym, zdyscyplinowanym i wykazującym inicjatywę. Koleżeński i serdeczny w kontaktach z kolegami

Waldemar Laska

1940-2021

Urodził się w Krakowie, w 1955 r. ukończył Zasadniczą Szkołę Metalowo-Budowlaną, po czym, jako ślusarz instalacji wodno-kanalizacyjnych, pracował kolejno w Krakowskim Przedsiębiorstwie Instalacji Elektrycznych i Sanitarnych (z przerwą na odbycie służby wojskowej), w Dzielnicowym Zarządzie Budynków Mieszkalnych „Grzegórzki”, w Wojskowej Administracji Koszar w krakowskiej Komendzie Garnizonu i w Krakowskim Przedsiębiorstwie Obsługi Ruchu Turystycznego „Wawel Tourist”.
W 1974 został pracownikiem technicznym w Instytucie. W 1975 r. uzyskał dyplom mistrza montera instalacji wodno-kanalizacyjnych i gazowych i od 1978 pracował na stanowisku mistrza. W latach 1991-1992 był dodatkowo zatrudniony w Specjalistycznym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym dla Dzieci Niesłyszących. W styczniu 1997 r. przeszedł na rentę inwalidzką.
W Instytucie pracował przy utrzymaniu urządzeń wodnych i maszyn w Hydraulicznym Laboratorium Badawczym. Brał udział w pracach związanych budową i eksploatacją fizycznych modeli budowli wodnych, a także z projektowaniem, wykonaniem i konserwacją przyrządów do ćwiczeń dydaktycznych i prac naukowo-badawczych, wkładając w to wiele inicjatywy własnej. Pomagał w pomiarach i badaniach naukowych, zajmował się organizacją i zaopatrzeniem warsztatu instytutowego.
Koleżeński, serdeczny i chętny do pomocy, którą służył również w różnych problemach pozazawodowych, a wymagających prac instalacyjnych lub warsztatowych.

Jerzy Ratomski

1941-2021

W wieku 80 lat zmarł prof. dr hab. inż. Jerzy Ratomski - hydrotechnik i wieloletni nauczyciel akademicki w Instytucie Inżynierii i Gospodarki Wodnej Kierownik Katedry Budownictwa Wodnego, nasz Kolega i Przyjaciel

Prof. dr hab. inż. Jerzy Ratomski urodził się 12 października 1941 r. we Lwowie. W 1944 r., przeniósł się wraz z rodzicami do Krakowa, gdzie rozpoczął naukę i studiował, uzyskując odpowiednie stopnie i tytuły. W 1958 r. ukończył I Liceum Ogólnokształcące im. B. Nowodworskiego; w 1966 r. uzyskał, z wyróżnieniem, dyplom mgr inż. budownictwa wodnego na Wydziale Budownictwa Wodnego PK; w 1982 r. Rada Wydziału Inżynierii Sanitarnej i Wodnej nadała mu stopień naukowy doktora nauk technicznych za pracę pt. "Hydrauliczna metoda prognozy sedymentacji rumowiska wleczonego w zbiornikach retencyjnych", nagrodzoną przez ministra (promotorem pracy był prof. dr hab. inż. Bolesław Kordas); w 1992 r. uzyskał stopień doktora habilitowanego na podstawie pracy "Sedymentacja rumowiska w czaszach zapór przeciwrumowiskowych na obszarze Karpat Fliszowych"; w 1997 r. został mianowany profesorem Politechniki Krakowskiej, a w 2006 r. uzyskał tytuł profesora nauk technicznych.
W 1967 r. rozpoczął pracę zawodową i na stałe, związał się z Wydziałem Inżynierii Środowiska, na którym przeszedł wszystkie szczeble kariery akademickiej - od asystenta do profesora.
W działalności naukowej skoncentrował się na zagadnieniach transportu rumowiska w rzekach i zbiornikach oraz na problemach zabudowy zlewni rzek i potoków górskich. Efektem jego pracy były 4 monografie oraz 62 artykuły naukowe opublikowane w krajowych i zagranicznych czasopismach naukowych oraz konferencyjnych. Za prace naukowe był kilkakrotnie nagrodzony Nagrodą Rektora PK.
Działalność naukową w całym 40-letnim okresie pracy zawodowej wiązał z procesem dydaktycznym. Wychował wiele pokoleń inżynierów budownictwa wodnego, był lubianym i cenionym przez młodzież. Był promotorem ponad 100 inżynierskich i magisterskich prac dyplomowych. Dużym uznaniem i popularnością zarówno wśród studentów, jak i inżynierów hydrotechników cieszy się podręcznik akademicki "Podstawy projektowania zabudowy potoków górskich", który doczekał się V wydania.
Na Wydziale pełnił przez dwie kadencje (1996 - 2002) funkcję prodziekana, był wieloletnim kierownikiem Katedry Budownictwa Wodnego oraz kierownikiem Studium Doktoranckiego WIŚ.
Za swą działalność został uhonorowany Złotym Krzyżem Zasługi, Odznaką Honorową Politechniki Krakowskiej, Medalem 40-lecia oraz Złotą i Srebrną Odznaką NOT.
Był otwartym na ludzi, dobrym i szlachetnym człowiekiem, przyjacielem wielu z nas.